Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gündüzümde iş
geceme erkenden düş
söz diyesin yar

düşünde miydim
uğraşmadın mı hele

çay dağına kızınca
eteğinden tırmıklar
mart geline gızınca
aranır mı kırmıklar

güvercinimle ürker

gözlerin içi gülerken
gülücüğe bakışında
yüzündeki güzellikten
sözcüğüne akışında

seni unutturabilir

çukura düşen
dağı yükler karınca
ve kararınca

göz doğusunda
gözün her doğuşunda

aklında zoru
düşüncesine zarar
yüreğe doru
gülün yakanı karar

güne güz gelir

usulca dönüşünde
duyarı ney sesine
ateşte sönüşünde
soluğun ensesine

alkımlarına rengi

dağı elesen
tozunda kavrulursun
un ufak olup

bağa belesen
özünde savrulursun

çölde çevrilen şehir
limanına çoğunmuş
imanına yoğunmuş
gölde devrilen nehir

günceden ilinti var

çöl ortasında
kimi kimsesi yok sefil yolcu
izi yarış tutuyor
yetişemiyor

göl ortasında

sahranın çölü
ne mecnunlar yutacak
kumda kaynarsa
yürek nasıl tutacak

sere serpe dol