Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

keyfe keder soluğundan
yaşama merhaba desin
su doldurur tuluğundan
canla başından gidesin

umut yaşandıkça güzel

şapkadan başka şeyi
kafana takmayasın
kavrulan kupa beyi
kofana yakmayasın

her anında yaşardım

çakır gözü dalıyor
keyifleri yerinde
gözde izi kalıyor
keyifleri yerinde

düşe düştü her yerde

kalansa tek anındı
öpücüğün tadında
ağrıyansa canındı
gülücüğü kadında

arsızlığı da bir

bildiğin yola dursa
bilinmedik uzayan
kayalarından bursa
yayan yapıldak uyan

daha açmadığın kitaplardan

kent sokağında
böğrüne sokulmuş an
anılar taze
zifir karanlık her yan

kent kaldırımı

kendi mi yazmıştı
kendi yazgısını
neden karaydı
gece karasında

kendi mi bozmuştu

kendimi sürgüledim
duyarlılığım yerinde değil
kapalı kutu muyum
açıldığımı da bilmem
açılmadığımı da

tersine esen yelden
kendimi bulabilsem
gersene desen dilden
kendimle olabilsem

her gidişinde düşer

gezinirken sokağı
kendine geldi ani
izlenirken şakağı
kendine geldi yani

içinden okyanusu