Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

eylüle dolan
tanımsız acılarla
soğumuş olan
tanış odacılarla
eştikçe toprağı sindi elime
toprağın kokusundayım

durmasına yağsın kar
yağmuru ne fark eder
menekşe de hep kokar
mahmuru ne fark eder

kavaktan yaprakları

büyüdük mü
ceket mi çekti
kimlikte sayı mı kabardı
zaman mı doğaldı

boşa verince yanımızı

çivisin tükürdüğün dünya da
iki kuruşa inmiş namusunda
ne edersin gerisini sen düşün

iyiyle kötü harman olmuşsa
esemeyle ussal düşünmezse

ne düşledi ne umdum
dizine çöktüm yandım
yaşlı gözümü yumdum
gözyaşı döktüm andım

yabancı mıdır gözün

o bana baktı
ben ona elimde ki
kalem şaşırdı

acıdı yaktı
biber gibi sözleri

O Benim

başımın üstünde çoban yıldızı
alacakaranlığı yuttu gözlerim
karanlıklarda niçin kikirder
aydede tepeden niçin güler

el ayak sindi
sindi gece üstüme
yıldızlar göz kırptı sinsi
yalnızım şimdi yalnız

düşleri usuma gelenler

not düştüğümde
içim yandı birden
ustum elsizim
sustum dilsizim

…canımda can olan

bahar yeşerdi
yüreğimde açarken
yağmur düşerdi
bereketi saçarken

alkıma değdi