Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kırağısı serilmiş günün çelik gibi ayazlığıyla
gözlerinde nem donmuş anlatımsız bir acıydı
yüreğinde özlem ateşi yanıyorken ağlıyordu
ayrıldığına mı ayrılığa mı içine işlemiş tüldü

bulutlar arasında girip çıkan ay titriyorken

güldürdün beni
yüzüme bak
gülüyor mu
çukurunda değil gamzeleri

öldürdün mü beni

belki
söz düşerse
söylenecek elbet
yarım kalmayacak düşler
yalınayak bir sevdaya koşar
hüznün koyusunda bir çocuğa sorun

belleğimde canlanır
olup bitenin tümü
gözlerime kanlanır
söyle büyüdüğümü

bulutlara daldın mı

belleğinden silinmiş
seyrederken yaşamı
umudundan dilinmiş
pey ederken akşamı

yalın yazıda dalgalı köpük

boşunadır dedi usta kaynıyor
tizde belli değil bas belli değil
kiminle çalıyor kimle oynuyor
gizde belli değil as belli değil

pazarı kurulur satan nerede

anımsadı o köyü
arka bahçede ağacı
çaldığın meyve dolusunu
derdin dökersin eldir demeden
bir şeyciğini doğru dürüst yemeden

bahara durdu ortam
göçen kuşla dönünce
yeşilde doyunca tam
kan ateşim sönünce

gidenlerin ardından

yüreğimde örümcek
baharda gelir misin
üzerinde bürümcek
baharda gelir misin

köşe baştan dürüldün

sessizliğine boyanmış gün
acısını ağısını dökmeden
hüznümüze

heceleri dökülmeden tümceye çirkinliğin
sevdası düşmeli yüreklere