Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ha bitti ha bitecek
aza kaldı bildiğin
karanlıkta yitecek
yaza kaldı bildiğin

tasa çekiyor kütük

hüzündür güz bana
kim ne derse desin
kuş cıvıltıları kesmiyor
eylül sancılarımı

iş dolaşması

gittim de geldim
izim durur mu daha
kimsesizliğim
soğudum sende kalsın

gölgesi silik

gözümüzün önünde
olanı görmez misin
diri girer depremde
kalanı görmez misin

evler göçer tepeye

sevişmeye kırgınsa
perde bağında sarmaz
değişime yorgunsa
telde tezene vurmaz

kanadı kırılmış kuş

çığlığa sustum
kimse görmedi beni
içe kan kustum
kimse sormadı beni

sağlığa koştum

aydınlığından gelişin
kimselere duyurmadan
karanlığından bilişin
kimselere buyurmadan

doğan güne ışığından

kırda ağlayan
soluk gülün rengine
yıldız çağlayan
seviye koş tadına

dostluk nerede

karabasan kabarıyor içinde
üzerinde fesatlığa batamaz
yoksuluna sözü geçe hiçinde
pazarında rahatlığa atamaz

ayaküstü uğradığın az geçir

salınacaktı gece
kimseciğine göre
dalınacaktı hece
kimseciğine yöre

balığın üstüne su