Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

haykırdığım dağlardan
sesim yankılanıyordu
bende olmasaydım
el gibi duysa mıydım
sessizlik yuttu beni
birazcıkta korkuttu

bir el sıkınca
boğazım soluksuz can
lokma tıkınca
beyazım donuktur can

içim daralır

bakışır yaman çevrendekiler aman
biten seviden biraz kül biraz duman

umutsuz insan eş sözlere avunur
tadı savunur biraz kül biraz duman

dalgınlığım üzerimde
sevinmem gerekmiyor
üzülmemde yersiz
biraz durgunum

dalga bile geçtiler

biraz yetmez
çok düşünmelisin
kırbacın çizgileri
karakaleme gelmez
gönül baharı bilmez

kanayan gecelerde
karanlık değer huya
tüneyen hecelerde
yarenlik doğar aya

soluğumu kısıyor

dolunaydan aşka
kayık yalarken kıyıları
kuşluk tan ardına
sarı sıcakla gir

çalışma yeridir

bir şiirin bağlantısında
çözerken sevi düğümünü
gecenin renginde gizemi
koynunda gizle emi

soluğumda varsan

hoyrat yelidir yaşamda esen
umuduna uçur gözlerini
düşünde umarsız
mavisizliğe uzak

baharında açan kır menekşesi

Fadime’ye tutkun
türkü söylemeli
saz da çalmalı
şiirde yazmalıydı:

“senin için aldım