Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ılıkça yağmur
düşlediğim zamanda
toprak kokusu
genzimde burculanır

unutmalarda

düşe dururken anla dediğine olmuyor
yanan yerinden serin eskisi gibi değil
dışa vururken dinle aradığı bulmuyor
can değerinden verin eskisi gibi değil

izinde kalır dere akar bulanır durur

eskiye dalınca göz
bakan yüzlerden tanır
yalnıza kalınca öz
geçmediğinden sanır

kitap bahar kokusu

eskimeyen sevdadır
eskiyen çürür gider
bir ömür sığmadadır
sığmayan zarar gider

ateşten küre gibi

eskiyen düştü
soluk renkli kitap
kimi gülüştü
belli belirsiz hitap

on iki eylül

yalanır dünyasına
tadın tuzu nerede
dolanır bünyesine
çoğun yozu nerede

çalışmadan otursa

mayısın öz kokusunda
çiçek kokuları karıştığında
duldasında sevinçler bekleşir
geçecek acılarında ilkyaz

elimde

esrikçe nidadır
yaşam
kırılgan

dost diyerek
ağılarını bölüştük hep

yüreğinde bir ezgi
kabaran deniz dalgasında
seherin serinliğine inat
boğazında düğümlenen

ellerinde kokusu

kızıl kıyamet kopar
kin dolar bakışına
bakır rengini kapar
yan yolu yokuşunca

ıslanır toprak tavı