Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çay dağına kızınca
eteğinden tırmıklar
mart geline gızınca
aranır mı kırmıklar

güvercinimle ürker

gözlerin içi gülerken
gülücüğe bakışında
yüzündeki güzellikten
sözcüğüne akışında

seni unutturabilir

çukura düşen
dağı yükler karınca
ve kararınca

göz doğusunda
gözün her doğuşunda

aklında zoru
düşüncesine zarar
yüreğe doru
gülün yakanı karar

güne güz gelir

coştu gönül çağladı
yaşladı dolamadı
kapılara bağladı
dışladı dalamadı

dost dedi yedi sille

ten yaz yongası
yanar pörsür talaşlı
kıymığında az

yolları tozar
akreple yelkovana

mavzer ıslığından önce
serserinin usundan
çıkan kurşun
sıyırdı geçti beni

kelebekleri de

ay yalın ayak
hem demliyor geceyi
yıldızlar ışır
süslüyor iskeleyi

bağın çöz ipten

akça dalgaları ayağın öper
özü serinlikten tene ulaşır
yıldırınca eli gözüne kıpar
közü derinlikten ine bulaşır

fırtına savurur uçarsa yelde

çözülmedi sorun kaçılmazısın
yenilerde dolsun birebir yorul
süzülmedi tortun seçilmezisin
en başına geçsin köşeye kurul

gülüşünde gizem güllerden ışık