Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kimi dinlesin beni
ve doluca derdimi
umuduna da yeni
umarını derdi mi

tanılarda unutur

kimi döne kapından
gittin gideli sorma
elem hıçkırığından
kendini boşa yorma

yüzünün gizeminde

kimi aşın pişirir kimi turşusun kurar
zoruna giden nedir anladığından düşe
derleyip toparlanır yüzündedir endişe
kimi kaşın aldırır kimi kendini yorar

kimi yaptığın bilir kimi ezberindedir

sessizliğine
sinmiş sesine sesi
parmağın ucu
kımıldadı kendine

tık yok deyince

kimine zor daldın da
kimine yel esmez mi
yanarak kül aldın da
kimine el küsmez mi

gönül kapısından gir

dolanırken
yoruldu ayaklarım
ezgileniyor
yağmur sesi yüreğim

umudumdan düş

kıyısından cızık çek
hevesi kursağımdan
yanığındaki pürçek
uzatır barsağımdan

söyleyecek yarenim

az mı duyduğun
onca yılın çığlığı
doru tay gibi
terin içinde duydun

savrulana bak

şimdi anlasan
suskun olduğum zaman
çözebilirsin

elem bulanmış
evlerin içi dışı

kıyı çekinceye akşama kalır
sessiz beni benden içeri alır

derdine gömülmüş derdin içine
yükseklerden uçar bakın laçine
lebalep dolmuş ta niye kaçına