Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

karanlığına
ay ışır mı derseniz
güz eylülünde
bağlayıcı yerseniz

saçını yalar

Pos bıyık takınan yiğit bey olur
Bozuğu saklında bütününe say
Hurması kalınca kurtluca bulur
Yozcuğu aklında tütününe pay

Sunduğun defneyi çıtırdatırsa

geçene eş gündü
başlayıp
sabun gibi elimizden
kayıp giden
ne bekleyenim vardı
otogarda

kimdi eriyen kar suyunda
elini yüzünü yıkayan
düşe her düşüşünde
içini karartan tıkayan

dostluğa adanmış yürek

pırıldayan yüzünde
umduğu yüce dağdı
şırıldayan güzünde
az geçmedi kar yağdı

geldin eller püsürdü

anımsadığım
hüznün bahçesindeyim
düştüm diline

can feda dosta
her zaman yerimdeyim

eylül hüzüne
hüzün yüzüne baygın
yağmurla
saçlarını koklarken

sus deli gönül

cebinde taşı
güzelliğinde sözü
yutkunduğunda

tümcelere değerken
yaldızların pırlantan

dünde kalan kir
elinde dilinde gör
günde birikir

kırklandığında
ağardı içindeki

nerelerde kayboldu
gölgesinin çığlığı
gülümsemesi doldu
tinime can sağlığı

ışığında tükendim