Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sıçradığında tedirgin
üveyik çırpınışındaydı
sayıkladığın gece
yaşamakta mıydı

kimi simit satar

süsenle yaşam sunup
altından buz gocuğun
sevip sıcaktan yunup
sözün olsam çocuğun

yaşamaktan yeniden

gün kararır
ben uyanırım
gözlerin yeter
yıldızlar umurumda değil

bakışlarında tutsak

kutluluğunda yedim
sonsuzluğunda dedim
yaşamandan ilacın
susuzluğunda kedim

emek verip sevmişse

güç solur yaşam
köşe başı tutulmuş
olurken akşam

okşanmayı özledim
yaşamayı gözledim

yaşamayı sevince
içim sımsıcak eser
gülüşünde devince
soğuğu bıçak keser

kolunda soluğuna

eylül bey gibiydi hem
yanmadı dayanmadı
hanım hanımcıktı dem
yunmadı soyunmadı
ilk seviydi sevgilimdi oysa
eylülde bir olduk

yaşamak
gülümsemeye anık
dudak gibi dondurdu
üşüdü sözcüklerin alayı
dilimin ucuna takılı

yasak meyveydi elma
yedi iremden oldu
yarım ver gönül alma
dedi veremden öldü

seyre daldı turnayla

dönüşsüz olsa da
sancılı düşlerde kalmadan
yeni süremlerin ardında
umutlarını aya yıldıza bağlasan da
yıldızlar kaysa da
elle tutulmaz düşkırıklığına sığınma