Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzaktayım çocukluğumdan
yarım yüzyıl geçmiş
göğe tutunursa yıldızlar
camda ay gözleri yaşlı

babam ebillerden anam ballardan

eşikten atlarken
kopuyor ipin ucu
fırtına patlarken
dile pelesenk savruluş

figanı senden önce

çiçekler üzerine
gökte yağmur bulutu olsam
dökülsem
kanamış çatlamış topraklara
karanlıkları yusam
ışısam damla damla

ne derdi gözlerin
sevdası sürdükçe
merhem oldukça yaraya
serilse uzun boylu

soysuzluk egemendir

uzunca incedir yol
uçar gibi yürürken
alkımına renge dol
bulutları bürürken

düşü gördüğün yere

Gölgesine yüz değmiş
Uzun ırmak gözlerin
Üzerine düşlemiş
Ses gölgesi gözlerin

Islığında ıslanır

1.
köşede hıçkıran bir çocuk
gamlı bir adam
tren garında oturmuş
yolcular yolculuğa
uzun raylarla bağlı

işte aranan o gün bu gündür
diyebilecek miyiz acaba
sevgilerde anlam
duygularda doğal
çevreyi de seviler saracak

dedim mi
sesimi duyunca
sana bir şeyler

sevi gerçek
gölgesini bırak

üşüdü yağmur
sözünü kucakladım
ele soludum
yüzünü avuçladım

damlası düştü