Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yelin savurduğu zamanda candın
uzaktan salındın ayrılırken hep
zorun kavurduğu amanda yandın
tuzaktan alındın sıyrılırken hep

yumuşacık elden ovalarsan yar

yellendi durdu deli
sabaha dek gürledi
uyutmadı dengeli
yağdırmadı horladı

dayadık kapıları

yellerine döş döven ayazından yenildin
yankındır ulağında beyazında denildin
ellerinde düş kovan yazında beğenildin
yakındır kulağında sakindir solağında

daha derince çekti kendinden bile ağır

yel olaydın
uçutrmalara
yol olaydın
alkımlara
dolanırdı gönül

okul bahçesinden düşen top
yuvarlanıyordu yolda yavaşça
-ağabey topu atıversen
ince uzun delikanlı tuttu usulca
duvardan öte fırlattı

durağına durunca
ineceklerden demi
başındaki vurunca
sineceklerden nemi

engellerin aşarken

taze tomurcuklanmış
sıcacık sarınmış dala
bülbüle kulak astığı var mı
sevdam gibi çırpınır
yaşanılan seviden etkisi ne

bir gece daha geliyor
yumuyorum gözlerimi
dört beş saat sonrası
kalkacağım yerimden

umuda sarılacağım

yaşamın özü
çapraşık karmaşıktır
yaşandıysa hep
sevi her şeye değer

sevilene gül

atı güzel gözünde
yaşlara düşürmeyin
vurmayın dizlerine
yaşlara taşırmayın

at sevi yumağında