Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

göz göze gelemezdim
boğa gürlerdi ses tellerinden
dehşet marşlar saçıldı
ürktü yüreğim

göz göze gelemezdim

düşte mi gördüm gerçek mi
ne sözden anlar ne dinler
oğul dalda mı pürçek mi
ne sözden anlar ne dinler

dediği gibi olacak

yazda kışı yaşarken
yönde yolu koşarken
öpücükle coşarken
ne yandasın sevgili

ateşine kapılıp

neydi o günlerimiz
otuz yıl baştan başa
ışılanır içimiz
atladık taştan taşa

mutluluğu paylaşıp

neredeyim ki
ıssızlığında şehir
bomboş kalmışım
yalnızım çarşı gibi

kuyuya salın beni

toprağa serpti tohum
aç değilim dost tokum
neredeyim bir bilsem
olduğun yerde yokum

yağmura mı yağdığım

ayazda kalınca gönül
gözüne damlayan acı
öterken ateşte bülbül
dokunan hıçkırık ucu

titrek gölgesinde ışık

örse değen çekicin
tınısından kuşları
arsa beğen ekicin
asından yokuşları

yüreğin çeperinde

ötesindeyim
berisine bakmadan
belkisindeyim
gerisine yakmadan

öte sindeyim

çölünde mecnun
çarığını delmeli
yalın ayakla
umar olsun demeli
leyla olsun emeli