Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gecenin alaca karanlığında
düşlemişsem seni
buz gibi oda içinde
kaloriferler sönmüş
gece yarıladı nerdeyse

bakır çalığı şarap kırmızısında gök
yüklü bulutlar içinde gökyüzü
iki ateş içinde kalmış şair
tutsaklığın ve özgürlüğün

iki ateş arasında kalmış şair

acı bölünce biter
sevgileşir çoğalır
diken güllere döner
0d külleşir dağılır

gözlerin içi güler

dahası ne istesem
dalda salınır gibi
başkasına islesem
balda kalınır gibi

tatlı söze avunup

gittiğin yerden
kara gülücük kaldı
alın çatından

nasıl yanıldın
kendine doğan günde

çalakalem yazması
hoşuma gidiyor
dizgini olmadığı an
doru taylar dörtnala
savuruyor düş dünyasına

şehir en çok çocuğu
düşlerinden götürdü
apartmanın çocuğu
yeni oluşan türdü

alır aklından başta

ev
gibi
yaşanır
sokağının
altına bakıp
acır yüreğinden

yenice doğar güneş
umuduna yeşersen
gönlü yanar gün eş
dibinde kum eşersen

kır düzüne yığınmış

yeni güne gel
sevdaya doluşarak
rengarenk ahenk
toprağa oluşarak

solmuş benze kan