Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

aydınlıktır sevinin yüzü
yüzünde gülüşün fesleğeni
yanar özden bitimsiz ateşi
yüreğinde açar nar çiçeği

seviye karışırsa cinler

karanlıklarda
sabahlanıldı hep
idare ışığında
çalışıldı geceleri

gezmeciniz gelirse

her rengi kokup
gözlerinden demlesem
sevgiye sarıp
derininde çimlesem

sorulmadıkça

kendi sesimden
sıkıldım
elini koy yüreğim üstüne
atışları yorgun

karlanıyor tepeler

eflatun sokağında
dolaştığım anlar
taşırdığım düşünce
aklıma gelince
araya başka sokaklar girince
-attı beni çok uzaklara

adını koymalıyım
kurtulmalıyım önce
çözmeliyim kendimi kendimden
içimden akan ırmağı
denize dökmeliyim

çeyrek asır olmuş
göçeli
ecel şerbetini içeli
yıl yıllardan aralandı
anılar karalandı
belleklerimizden

Sulu sepken kar yağdı
Denizliye bu gece
Sabaha yerde kaldı
Dağlara ağdı nice
Yağmur sulusepken kar
Şimdi bereket doğar

susma
gizemli olsun
ayrılığın canavarında savrulacağımız
çıdamlar sindirmeyecek gönülleri
çelişkili gamzeler yanıltacak
bakışlarında kurallat

susma an geçti
söyleyeceğim şimdi
güne doğarken
ölü gibi gezerdi

gölgesinde kan