Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

Erik çiçeğe durmuş çağlası yakın
Çoğa varmaz dişler kamaşır

Alev köze dönmüş düştüğü yer
Yanacak sucuları yanaşır

böcek bile
bulur yuvarlar
böcek olamadın
bir b.ka yaramadan
suya sabuna dokunma

gelmeyince yar
gün pencereni bekler yine
akşamları karşı köşede
gece çöküyor üstüne
aklını başına
kulağının dibine

sevdiğimi haykırdığımda
korkudan sinecek delik yoktu
yelde balkıyan suyuna soktu
dalında çırpıntı kırdığımda

devrildik bulut kümeleri gibi

içlenince düşünce
renklenir alkımlarda
sessiz ıslak deşince
renklenir alkımlarda

gecenin tinselliği

salıncak sarkaçınga
salınır durur beden
yel nerden gelirse
ayazlar poyraz seni

ayağını taş alsa

susadım kanarım sanma
çatlamış dudağım kurur
pusatım yanarım kanma
katlamış odağım sürur

yolcu durma düzün bitsin

yağmurla doğayı pakla
arındığından rahatsın
içinden hüznü kapakla
barındığından rahatsın

oynanacaklar var mıydı

aldırma ağam
gülümseyişine iz
düşürme emi
bende kalıncaya giz

kırılan yürek

gümüşten gümüş yağar
kuru kurak tarlaya
sicimleşir de sığar
gökyüzünde parlaya

burcu burca kokunca