Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bırakıpta gidince
hüzünledi yüreğim
sel akıpta bitince
hazanladı yüreğim

aklımdan hiç çıkmayan

yazla gelinse bile
yüreğe donacağın
döne dolaş kabile
oklasın onacağın

süremi dal ucuna

baharındaydı sevgisi
çiçeklenmişi yelinde
sokuluşundan bilgisi
böceklenmişi elinde

alaca karanlıktayım

kahrını çekmez misin
ne'dersin çıbanınca
zehrini dökmez misin
kedersin yabanınca

feleği yokladıkça

ay doğmamışsa
pus karanlık geceye
acır gözlerin
mor sis gibi çökmüşse
en derinine
saklayamadım görüp

insanı boş salana
yazıklar olsun yazık
hafifliğe kalana
yazıklar olsun yazık

günü güne döşeyip

yazılan adın silinmiş yeliyle sevişirken
göreceğin ardı yakın saçlarından uz attı
zor olasılık bilinmiş çıdam taşı dişerken
ayrılık öpüşün takın uçlarından poz attı

dar çevren dilinişine düşlerine savruldu

yel aldı beni
sürükledi öteden
dizimde derman
bin bir çile bezdirdi

ayaz kesiyor

yalnızlığına kayboldum
yel bir adım uzağından
saçında güneşe soldum
yel bir adım uzağından

ıslandı yağmur türapta

sevenler ocağın güller bahçesi
dağının başına bir top çaltıyım
bayrama düğüne güler lehçesi
kayalar başına der top saltıyım

türkü olmalıyım canım dilime