Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yalnızlığına kayboldum
yel bir adım uzağından
saçında güneşe soldum
yel bir adım uzağından

ıslandı yağmur türapta

sevenler ocağın güller bahçesi
dağının başına bir top çaltıyım
bayrama düğüne güler lehçesi
kayalar başına der top saltıyım

türkü olmalıyım canım dilime

neye yaradı
saklamadı söyledi
dedikten sonra

peki deyince
yoklamadı eyledi

ayağına ser
alkımların rengini
her rengine
ayrı güne denk getir

birine yağmur

yağmur süremine bur
çalması zordur kubur*
yedin dedikçe doymaz
kaskatım densiz obur
ıssızlığa ezgidir fesleğenim
gözlerinde kokuları dökülür

alkım altında
bekleyeceğim seni
tırmanacağız
yedi renkli ağaca

haydi el ele

karatmaya uğradı şehir
çektim perdelerini uykuya
dalsaydım birde şöyle derince
taş gibi yatsaydım
kuş gibi kalksaydım

daha dün gece gecenin karanlığı
yarasa mıydı bizim eve kondular
göçmen kuş muydu katlanıp kanatlanır
uçuruldular her günün aydınlığı

özgür olsaydın martının kanadında

yedi yerinde tepen
kutsalına şehirsin
karanlığına küpen
mafsalına nehirsin

hadi bir şeyi söyle

kininde mi büyümüş
kuş gibi yeğni beden
çaya suyuna gümüş
yoluna yeğni giden

çocukluğuna eri