Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bir garip hüznü
dargeçidinde düşün
umudun gelmez
candan içten
yaralı öksüz
bir kuşun kanadında

bir takaydı yanaşan kıyıya
dalgaları ağararak karaya düşüyordu
martılar çığrışarak güvertede
bir lokma için daireler çiziyordu

deniz küçük kalır sevili yüreklerden

bilirsin köyümü buraya uzak
bilinsin değilim boşuna tuzak

uzunca tümceyi gece kurduğu
taş üstüne taşa nice vurduğu
yatılı okuldan acı burduğu

Binlerce yüzyıl
Binlerce savaş
Binlerce suskunluk
Binlerce yalnızlık

Binlerce açlığa durduk gül sevdasına

sevinin ateşinde
yaktı yandırdı beni
koca çeşme suyunda
aktı kandırdı beni

yağsız tuzsuz hoş oldum

gün dinlenirken
gülüşlerde erincir
tükenmez yazmayınca
şiir sancır

lacivert gökte

güzele bakar mıyım
canan gözümde misin
ezele çıkar mıyım
canan közümde misin

güzelliğin yaşasın

can arkadaşımı gördüm istanbulda
epey sürükledim yanımda
bizimle epey yol aldı
belki ayaklarına karasular indi
belki de kaç senelik İstanbullu dindi
çay içişinden belli

şimdi görseydi
yurdun taşlı tarlasın
ayıklar mıydı

şimdi görseydi
özenti nerededir

dilimin bayrağı göze görünmez
çağdaşlık bilimde söze bürünmez

ana dilim türkçem dilin ucunda
sallanır gönülde bütün acunda
böyle bilinmeli olmaz macunda