Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

avutuyorum kendimi
hüzzam takılıyorum
bugünler bakışlarım kör
gözlerin ıslak
damlalarda kendini bul
yıldızlanır ışıklar içinde

ayağa kalkılmaz olmuş
gönül havalanmış
yere göğe sığmaz
alabildiğine dolar
kırılmışsa tel yarılmışsa tekne
dinlenmez mi şimdi türküler

seni karşımda
şaşırdım gördüğümde
içim sızladı
ki umarsızlığında

ağlamaktan şiş

ay saklanmış
bulut arkasına
yakamoz düşmüyor
ışık düşmüyor
gecenin bakir anı

aynasını kırmalı
sarı kızı sarmalı
koca bıyık adama
anasını vermeli

aynasında kolları

ussuz acı esen yel
yerden aldı
göğe saldı anları
eller umuda
açtı dua da şimdi
yar gidende

ay ışığı döküldü tepende
gece ışıdı soğudu
yüzümüzü öpen
deli poyraza
ne diyeyim buz var cebimde

yüreğimi göçürdüm
hüzün ay ışığından
ilkyazımı kaçırdım
güzün ay ışığından

yar yoluna bakınca

ay kaplamış geceyi
yıldızlarından dile
say toplamış niceyi
yaldızlarından bile

öylece söylemişim

ay sereserpe suretini
denize düşürmüş
hamağında düşlenir
güze terkinde
yaz yeli ılıklanır mıydı