Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ayazlı bakışın
yüzünde serinlik
sinemde yanan ağırlık
bıraktığın kışın
hüznünde derinlik
kurumuş otlar sinlik

deniz köpürüyor
dalgalar atlılar gibi
ine çıka kabarıp
köpüklerini sürüyor
çığlıklarında martılar

eserse sevdasından
buz gibi honaz dağı
küserse sedasından
söz gibi honaz dağı

kırk budaktan tepedir

bu ucunda ben
öte ucunda dünya
uzakta mıyız
hiç kavuşamaz mıyız

bir aradayız

doğa ve toprak
renklenmiş dişediş hevenk
sevgi ucunda ışıltılanır parlak
bir yürek kuş kanadında çırpınan
sevdalara yığılmış

şehrin kirini
akıt yüzünden
yıka bol sularla
çıra gibi gün
bir ilkyaz kuşluğu

maviye boyamak istedim
şiirlerimi duvarları
sokakları cumbaları
göğe deniz karışırdı

maviyle enginlerden

dokunduğu ekmek
içtiği su
ışıklı çocuk
her şeye bedel kokusu

söze söz ekle

doğmadan ölüyor çocuk
susuzluktan ve açlıktan
kalanı kararan boncuk
sevilmeye muhtaçlıktan
bölük pörçük görünür
aysbergin yüzü

gök soğan yoldum
yufka içine dürdüm
ağza tat buldum

sustu imgeler
darağacı yıkıldı