Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sokaklar boş hoşça kal
ayaz yağdı şaşırdık
şakaklar kırçıl sakal
beyaz değdi kaşırdık

kaçmaya inat uçun

yörük kolanı gibi uzan
alına al dala dal yazın
yığılmış bir köşeye
yumağını sarardı zaman

maviliğinde tutun

soğudu su
saçaklarda buz sıralı
güneş
bulutlardan çok uzak
soğucak

kini doldurup
dalın ucuna asın
beni kaldırıp
gül sevisine basın

hiç yakarmadan

uzaklarında yalnızlığı gördün
bu kadar yer sormamıştın
dudaklarına
umarsız kaldın bir araya gelince

anında örgütlenen sözcüklerde

analar ağladığını
kimseye söylemez
onların zayıf bilmesi
ne değiştirir
zor günlerinde de
ayakta kalabilirsin

sevdalı yürekler
yaşar mı doyunca
ömür boyu bekler
yaşar mı soyunca

sürür mü bizleri

küllükte otuz yıl yananı
onbeş yıl sönende buldum
otuz yılında cananı
yıllardır sinemde duydum

kaç şiir yazıldı saymadım

yokuş aşağı yavaş
bayıra koşar adım
pilav fasulye lavaş
hayıra coşar tadım

güller açsın rengârenk

yokluğun içinde doğmuşum
biri abi biri aba
üçü geride altı kardeş
bir ana bir baba
bir at bir eşek
bir oda bir ahır