Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

restini çeken yürekle
tüm akan sular
yatağında ikircikli
bir serinlik düştü havadan

ayak ucuna kükrer

topalım aksağım kör karanlıkta
uyanıp yanmışım özlemin tüter
incinir yaprağın dal bir anlıkta
yanıp boyanmışım acısına atar

ülker vurgununa nohut evinsiz

ilk adımı attı kurtuldu
yüreğimde güpürtüler
pabuç ayağıma vurdu
göz yaşlarım yortulur
damladı damladı durdu

ne diye çekersin nazına akıp
her boyayı kattı alına baksa
hediye dökersin sazına yakıp
tığ oyayı battı dalına baksa

sözüne güvensiz yalanı sever

uçuğuna patlayan
ateş parçası düşer
çocuğuna atlayan
ateş parçası şaşar

yüzü yüzüne baka

buğulu billur sesleriydi yani
çocukluk çağlarımızda kalan
anımsanır mı serseriydi tanı
çocukluk çağlarımızda kalan

ardına bakmadan geçerken

Saksılarda saklayın beni
Kimsecikler görmez duymaz
Hâlbuki bu güzel saksılar
Dünyanın en aydınlık yeri

hüzün dudağında
gülümser gözlerin

karelense kanatlanan can
karede kalsın üveyik
kanatılan heyecan

Sazını asma duvara
Tut kulağından
Akordunu yap
Vur tellerine usulca
Söyle türkülerini

diyemediğim
emeğim senin olsun
ekmek kokusu
çektiyse canın kadar

duyamadığım