Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

özlem dökülür geceye
hüzünlenir gözler yaşlanır
el gece güler
hava da zehir süzer ben solurum

yalnızlığımı çoğaltırım

karanfil koksun
perdelerde nefesin
üstüme sinsin

özledim seni
özgürlüğümde olsan
gözledim seni
ilk gördüğümde dolsan

sözledim seni

adam ol
adam gibi sev
değilse
adam gibi git

güzelliği

şöyle derince
kırlara uzanayım
hava serince
oksijen kazanayım

neydi duyduğum

gözünün ağını yediğim
özümü özlemedim mi sanırsın
neşeli sevinçli coşku dolu
geçen günlerde gizli kalan seni

öylesine sarmak geçti içimden

özledim nice yıl sonuna değin
boşuna bekledir gelirsin diye
yüreğimden ayıl yılında yeğin
koşuna tekledir belirsin diye

baharla yeşerir dalı yaprağı

Karakoç’a Mihriban’ı
gözün kaşına tanıdım
şairliğin şiir ban’ı
sözün başına tanıdım

kul başında tadı acır

gönül küsünce düşer
gözün yerlerden kalır
sıcak bir elden deşer
sözün seferden kalır

gönüllerde soğuyan

uykum tüneği yok gece atamaz
pamuk prensesle uzar cüceler
arka değneği yok nice batamaz
dağıldın da bitti tozar geceler
pamuk prensesle uzar cüceler