Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yarın kaygısından öyle
nasır olmuş yüreğinde
uzak kalınmışsa köyle
asır olmuş yüreğinde

ırağından sürgünüydü

özlenmez mi giden çıralıca öz
yürek nasır tutar tutmaz oluşur
gizlenmez mi yeden sıralıca iz
burgacına yutar yutmaz oluşur

sargın oluşuna sevincin coşar

unutulurda bir gün
gider yaban el olur
öldürür eser kalmaz
gider yaman hal olur

bakış değişir gözde

sözcükten arar kişilik
buhar olur uçar gider
özcükten yarar dişilik
bahar olur açar gider

sakınır gitsen canında

ölünmeden öncesine
aklından yitirmemeli
var olanın güncesine
saklından bitirmemeli

karıncayı incitmezdin

derdi başında bulan
ömrümde unutamam
göz yaşında buğulan
ömrümde unutamam

kışın sonunda balam

bir
iki
üç derken
dörde ramak
beşe daha çok
altıya mı kaldık

onca söz içinden değerin arar
döktüğü rengine bürüne alkım
anca iz geçinden yalnızı tarar
yeşilin tonunda görüne salkım

elin çektiğinden beri kaybettin

neresindeydim anın
acıdan yoğrulandım
aniden doğrulandım
yöresindeydim canın

gecesin düşlerinden

takılınca menekşe
göz yoklanmaz üstüne
gözlerinizde neşe
öz eklenmez üstüne

güz yeşile dönünce