Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yıldığın kavşağında
aşınmış bir kaldırım
kaldığın yavşağında
kaşınmış bir yıldırım

aşağı tükürseniz

içimde acırken sus
kaldırdığı gereksiz
iki kişiye mahsus
yıldırdığı direksiz

kasvet dolu mayısı

alaca donlu
ürkekçe güvercinim
tren kalkmayan
istasyon gibi yalnız

hiç uyumadım

yıldızı kırpıp serpsem
saçlarına düşer mi
gagasına ip sersem
boylarına aşar mı

ay ışığı sönünce

durup dururken ağlardı
bir köşede hıçkırarak
yalnızlığı sarmalayıp
yıldızlanırdı geceye dem

tarlalardaki nice sevgili

yıkılası sur
hep bende midir kusur
dibinde duran
gölgeni yerden kaldır

nereye gitmiş

kalemi yazmadığı
nasıl okunacaksa
alemin sızmadığı
kime dokunacaksa

büyüyecek umurcuk

yıldırmaz engeli sana giderim
dağlardan aşarak yola düşerek
kaldırmaz çengeli cana öderim
bağlardan taşarak çala düşerek

bak geçen yıllara ömür tükenir

gidebilirsen
umudu yeşermeden
sevinç kondurup
sevdaya düşürmeden

tomurcuğunda

günün birinde
yol üzerinde
yüreğinden çığlık gelir
düş gibi kulağın çınlar
dolanır ayakları yolda