Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sayfandan şiir açar
bahçe boyuna yürür
kokularından saçar
çanında belli sürür

yanık söğüde daya

saygı ile andım şair olanı
yüreğe sözüne ol duruşuna
uykusuzluğuna sair kalanı
yüreğe özünü dol duruşuna

tinimde üşürdü ateşte yanar

bahardı gittiğinde
yaz olacak dönüşün
seremoni dilinde
söz olacak sönüşün
ateşi başına vurmuş üşüyordun habire
gece güzelliğinde düşlere dalışında

özünde yanar gider
sözcüğü söylemeden
közünde söner gider
közcüğü yellemeden

altın dizsen döşüne

sevdasına pusarık
yokluğunda var idi
başına püskül sarık
çokluğunda yar idi

hıçkırır gibi ağladı

sabaha salar
şafağa kadar yatar
dudağı yalar
sevdası olur batar

mendilden yağlık

gözlerimde yağmuru
elimde sicimdenmiş
var olası mahmuru
yelimde cicimdenmiş

sevdanın ağrısı

düşün ortasında karardığında
sevdasına gonca gülü dermeli
hoşun ertesinde sarardığında
sevdasına gonca gülü vermeli

bıkıp usanmadan doğallığına

heceye dalalı günü tutamam
sevdasını cana deremez gönül
geceye dolalı ünü katamam
sevdasını cana veremez gönül

gurbetin yoluna sıla dayanır

içten gelen duygu atamamışsın
sessizlikten yırtıp çığlıklara kal
güvene duygunu katamamışsın
sessizlikten yırtıp çığlıklara sal

korkulu yollardan kalırım deme