Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

seni çoğalttım düşümde
oldukça kocaman
korktu gözüm
yüreğimde is

ömrümdeki kis

sarılınca ömrü dağılan düşe
kadında unutur varlığını da
belki bir öngörü dalar gülüşe
tadında unutur yarlığını da

öylesine yaşar dese kimseye

seviye sevilenmeye
gelse sana
andan kirden
yalnızlığından arınarak
unutma emi
bağışla içinden geçenleri

feleğin kırdığı kolun kanadın
onaracak usta cana nerdesin
uğrasın istedin yolun çenedin
kanıracak usta cana nerdesin

dizinde dayanır asalık değnek

çırpınışındadır dalgın
sevdiğine yanmalıydı
rengarenginedir algın
ömrü boyu kanmalıydı

tadı tuzu yaşamanın

gülün dalında
yutulmuş seste yiten
ötücü kuşlar
gölgesinde gizemi

işimiz küldü

sabahın ilk ışığına
açtığında pencereni
alkımlaşır yüreğine
saçtığında şecereni
bir
ışır

sevda uzaksa yaza
umurumda mı sandın
usum azıksa aza
umurumda mı sandın

çılgınlıkla çarpışan

boşta duracak
hali yok yalnızlığım
sor kuduracak
kaşınıyor ellerim

ıtır topladım

yarım bir ağrı alan
sonrası güze kalan
umudu var dediğim
sırtıma güzel dolan

sevdası tuz taşında