Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yıllanmış tortusunda karanlıkta geçmişim
dağla bayır dolanmış yazı kışından ütük
yerleşik düzeninde sonrası yanar kütük
soğukça sularından ortasından biçmişim

aydınlığa çıkarsam geçmişten gelenlerin

serpilip gelişmeden düşünmelisin günü
anaların kucağı sıcağından kavurmadan
devrilip çelişmeden bürünmelisin dünü
babaları ocağı saçağından savrulmadan
başına sevda yeli deli gönül durulmadan

yıldığın kavşağında
aşınmış bir kaldırım
kaldığın yavşağında
kaşınmış bir yıldırım

aşağı tükürseniz

içimde acırken sus
kaldırdığı gereksiz
iki kişiye mahsus
yıldırdığı direksiz

kasvet dolu mayısı

alaca donlu
ürkekçe güvercinim
tren kalkmayan
istasyon gibi yalnız

hiç uyumadım

yıldızı kırpıp serpsem
saçlarına düşer mi
gagasına ip sersem
boylarına aşar mı

ay ışığı sönünce

durup dururken ağlardı
bir köşede hıçkırarak
yalnızlığı sarmalayıp
yıldızlanırdı geceye dem

tarlalardaki nice sevgili

yıkılası sur
hep bende midir kusur
dibinde duran
gölgeni yerden kaldır

nereye gitmiş

uzağında mı kaldın
baksaydı yüzünüze
neden orada daldın
yaksaydı düzünüze

ardına mı konuşun

kalemi yazmadığı
nasıl okunacaksa
alemin sızmadığı
kime dokunacaksa

büyüyecek umurcuk