Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

aşarken yüce dağları
zaman yüklü kağnılar
yanmakta ucu filizlerin
dumana dolmuş başaklara

sancılandı ağrılı yıllarda

yaşam bu
bazan birlikte
bazan ayrı
ödedik bedelini

binmeden

su yürümezse özüne
filiz verir mi dalına
us yürümezse tözüne
falez vurur mu alına

gözünde büyüsü var

suyu soymadan içti
ekmeği çiğnemeden
ağız dolusu yedi
birde türkü söyledi
yerden göğün inledi

neler çekti elinden
yakamam kuşları
sabahın seherinden
çıkamam yokuşları
ortaçağdan kalmış
düzünden uzak

süzme özlemi
sigara dumanında
yoksa közle mi

gecenin gecinden sarınca kolum
sinemde yakışta doyabilseydim
düşüne düşünce boşa sağ-solum
ayazında kışta buyabilseydim

deli divaneye yandım kül olsam

susup dinlese
geçer mi yürek sese
kararmış bulut
toprak kansa çisese

bağışlayacak

susuşunda
gözlerin dikilir gözlerime
üveyik çırpınışında
yağmur yağışında
saçak altı tıpırdayışında

kulağında soluk şiir
fısıltılı baharın yeli
yorgunluğunda yeşil
çevresinde pervane

gözünü okşayan gölge