Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ay sindi gözlerine
çökünce kara gece
dolandı özlerine
sökünce kara gece

hele yum gözlerini

karagözlü kızın
gözbebeğinde halay çekip
Karadeniz’in coşkun türkülerine kaptırmış
batılı bir çocuğun haykırışı
mağarada tünemiş yarasaların çırpınışında özlemi
gökyüzünü kapladı ötüşleri

kar altında kaldığın
yalnızlıktan aldığın
ciğerinden solurken
ne de güzel çaldığın

karanlığında bakan karagözün

yanıyor gece
gökyüzü ışığınla
dilinde hece
gülüşünle yığınla

aman demedim

çekilesi değil kokularda doy
fesleğeni süzer karanfil çizi
sekilesi meğil okularda koy
onbiraylık üzer karanfil sızı

gülücüğündeyim içimde ışır

yalan yere nedeni
onlara gül getirdim
bilinince edeni
bunlara çöl getirdim

deli suya bakınca

unutmadı zamanı
öğlesinde çamanı
sabahında uyanır
unutursan amanı

korkuları yoklayıp

kimsecik yunmuş
arınmış değil zaten
bırakmalı mı
gamda kasavetini

sahi yalanı

nasıl yaşadık gerçek
nasıl döşedik yalan
andığında o mercek
hep boşladık oyalan
geceleri hep sakındım dizelerimi
sil istersen yeniden dizeyim

üşümeliyim şimdi
sonra sarılmalıyım
düşünmeliyim imdi
gidip varılmalıyım

sana sevda gerek