Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gün battı sonra
kendine az mı geldi
uyudu kaldı
bahara yaz mı geldi
güllere naz mı geldi

Başa dönüyor bahçede
Aslanağzı dudaklanıyor
Cıvıltıların telaşında serçe
Pırpırlanıyor sevince erince
Kendinde kıpırtı yok
Damarlarına dolmadı mı bahar

bahçemde salkım söğüt
çimenler içinde
ıslanmış yaprakları
pek serin gölgesi

bahçemde salkım söğüt

başım gözüm üstüne
aldım kabul eyledim
gel bir köşeden tüne
ev haneme peyledim

sessizliktir derinden

bıktığından tadında
zehir dolar dudağın
çıktığından yadında
nehir bular budağın

bağışla sevdiğinden

gün batımı erkenden
bulutlara baktın mı
rengin her tonlarından
yelle bir lik aktın mı

yalnızlığına hüzün

birliğinden türkü söyler
tan yerinden ağarırken
mağarada kürkü neyler
can derinden çağırırken

sırça saray gözün kırpa

dalınca göz geriye
çocukluğuna doğru
gelincik dalda eğri
kırmızı çal beriye

bahar çiçek sepelek

gün batarken gurup
tavşan kanı çay gibiydi
güneşin son ışıklarında
kanatlanan çığırtkan kuşlar
güzel bir görünüm sunuyorlardı
dingin gece başlıyor yine

oşt oşt deyip köpeği
karşıladı geleni
yüz kiloluk yapağı
çarşıladı aleni

kilo bir lira dayı