Hiçbir harfi tanımazdım,
Sen öğrettin Öğretmenim.
Hem okudum, hem de yazdım;
Sen öğrettin Öğretmenim.
Kara tahtayı, silgiyi
SEN VEKİLSİN
Erk olmayı kafandan sil,
Ben asıl’ım, sen vekilsin!
Sen en önce haddini bil,
Ben asıl’ım, sen vekilsin!
Bunca yoksul insan bırakılmış aç,
Az çalan hapiste, uz çalan serbest.
Komşu komşusunun külüne muhtaç
Köz çalan hapiste, gaz çalan serbest…
İşsizin dizinde kalmamış takat,
Sen gidersen suna boylum,
Hayat bana zehir olur.
Yanar bağrım oylum oylum,
Gözüm yaşı nehir olur.
Sürer böyle birkaç sene,
Yıllar sonra ateş attın özüme,
Seni boşa sevmemişim demek ki.
Çıngı düştü küllediğim közüme,
Seni boşa sevmemişim demek ki.
Otuz yıllık resmin geçti elime,
Şu Ordu’nun güzelleri fındık topluyor
Yine benim bu gönlümü hüzün kaplıyor
Benim ceren boylu yârim ele bakarken;
Sanki benim yüreğime hançer saplıyor
Gökyüzüne bulut çöker, dağlar puslanır
Kime ne faydası var savaşların?
Yaşamayı böyle zor eylemeyin!
Gezegende hayat bitecek yarın,
Özgürlüğü tutsak, tor eylemeyin!
Bülbüller gülüne şakısın bağda,
Bu ülkeyi yönetenden,
İşsizlere iş isterim.
Çekilmeden canım tenden,
Soframıza aş isterim.
Hakikate aklı eren,
Açlıktan nefesin kokardı senin,
Nerden buldun ulan bunca parayı?
Ne yiyip içersin, semirmiş tenin
Nerden buldun ulan bunca parayı?
Daha dün aç iken ne zaman doydun,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!