Ozan Bindebir Şiirleri - Şair Ozan Bindebir

Görüyorum ki haddini
Aşıyorsun yine koltuk.
Fakirlerin çok derdini
Deşiyorsun yine koltuk.

Başköşeye konuyorsun,

Küçük yaşta yedim vurgun,
Dolaşırım durgun durgun,
Beden yorgun, ruhum yorgun;
Bir gün içten gülemedim.

Belli değil yazım, kışım

(Tekrir Sanatı, tek uyaklı murabba koşma)

Temizsin yâr yeni yanmış kül kadar,
Temizsin yâr yeni yunmuş tül kadar,
Temizsin yâr yeni açmış gül kadar,
Sana nasıl dokunayım sevdiğim?

Çıktım Kayalar’a, baktım aşağı
Alideresi’nde buğday başağı
Yiğit olur Karaoluk uşağı
İşte bunlar Karaoluk Köyümde.

Büyükkis, Küçükkis toprağı yanık

Bana “sarhoş” diyorlarmış, içince pek içerim;
Günde üç litre az gelir, saf suyu sek içerim.
İnsan kanı içmek serbest, üzüm kanı suç mudur?
Ne softayım, ne de sarhoş; dubleyi tek içerim.

Hey ağalar bir dinleyin, ne günlere kaldık böyle
Hiç kimseye söz geçmiyor, sen ne söyler isen söyle
Derdimizi beyan etsek, tutuştursak birkaç föyle
Kaybolup gidiyor elbet, bir sürü Azman içinde

Azman çoğaldı ülkede; hukuk, yasa kalktı rafa

Türk halkından aldığın bu yetkiyi,
“İki Ayyaş” dediklerin getirdi.
Her alanda gösterdiğin etkiyi,
“İki Ayyaş” dediklerin getirdi.

Eğitimle, bilgi ile dolmayı…

Arif olan insan ulu çınardır;
Meyvesi olmasa, gölgesi yeter.
Sözleri kaynaktan berrak pınardır;
Huzurlu çevresi, bölgesi yeter.

İnsanlıktan uzak cahil cühela;

İnsanlardan evvel insanlık ölmüş,
Bir hukuku vardır savaşın bile.
Böylesine vahşet nerde görülmüş?
İnsan doğranıyor testere ile.

Gelen görüntüler yüreği dağlar,

Birkaç hain pazarlıyor ülkeyi,
Baştanbaşa memleketim işgalde.
Çiğnediler değişmeyen ilkeyi,
Baştanbaşa memleketim işgalde.

Üretimi dış güçlere emanet,