Ben kimseden uzaklaşmadım, herkes kendilerindeki yerimi belirledi, onlar kendi aralarında konuştular benim duymadığımı zannederek ben de sustum. Şimdi kemdimce yaşıyorum hayatı ve bana sunulanı....
~oya erzurumlu~
Karanlığa doğru süzülüyorum yavaş yavaş.
Sessizliğimin içinde,
Öfkemi de alıp yanıma çekiliyorum kendi içime.
Yalın ayak yürüyorum,
Dikenlerin üzerinde kan revan içinde.
Canım, acısını bile hissetmiyor yaralarımın
ne yaralar sardı bu yürek
ne izler kaldı unutulmayan
ne hikayeler yazıldı kalemsiz
zaman hızla geçti alkışlar eşliğinde
nasılsın diye soran olmadı hiç
yorgunum diyemedim bu yüzden
Zorlu bir yol bizimkisi, eee öyleyse zamana mı bırakmalı her şeyi? Kestirip atmalı mı? Nedir zaman geçmiş mi? Gelecek mi? An mı? Yarın mı? Neden bazen her şeyi zamanın akışına bırakmalıyız? Nedir zaman? Akrep, yelkovan, saniye yarışa girse her seferinde saniye kazanıyor o zaman yaşadıklarımızı nasıl zamana bırakabiliriz ki saniye varken? İnsanın hayatınsa sonsuza kadar o an da kalmak istemesi de var, zaman izin vermez ki sonsuz kalıcılığa anı olur ve gün gelir o anılar da kaybolur gider. Zamanı umursamadan yaşayan insanlara hayranım onlar asla geriye dönüp bakmıyorlar onların tek derdi saniyelerle, galiba o yüzden hep kazanıyorlar.
Neden bir türlü kendimiz için yaşayamıyoruz? neden etrafımızdaki insanların ne düşündüğü bizim kararlarımızın önüne geçiyor? Neden iyi bir şeyler yaptığımıza inandığımızda hiç kimseden destek görmezken, başardığımızda “biz sana hayranız aferin seni destekliyorduk zaten” diyen insanlarla çevriliyiz? Biz mi çok safız yoksa onlar mı çok zeki? Yalandan eşek olmak buna uyuyor mu? Acaba etrafımızdaki insanların bizim bütün enerjimizi tüketmesini, öz güvenimizi yerle bir etmesini, aldığımız kararlara ve tercihlerimize karşı yaptıkları saygısızlıkları sindirmeyi ne zaman bırakacağız? Neden bu insanlar koca burunlarıyla bizim hayatımızın içinde? Başarısızlığınızla dalga geçenlerin aslında kendi hayatlarında hiçbir şeyi başaramadıklarını bu yüzden bizim başarılarımızı hazmedemediklerini ne zaman anlayacağız? Kendine bir bak, sen her şeyin en iyisini hak ediyorsun başarmak için kendinden başka hiç kimseye ihtiyacın yok çünkü, senin en büyük ihtiyacın hedefine ulaşabileceğine inanmak. İnanmaktan asla vazgeçme….Lütfen iyi ol….
Aramayı bıraktım, beklemeyi bıraktım,duygularımı bir kenara aldım. Algılarımı ve gözlerimi kapattım, dünü hatırlamıyorum, bu günüm hayal kırıklığı, yarın artık umurumda değil. Bütün kapılarımı kilitledim. Kendimi sessize alıyorum ve zamana bırakıyorum her şeyi
~oya erzurumlu~
Kendimi herkese o kadar çok bölmüşüm ki! Kendime kendimden hiç bırakmamışım...
~oya erzurumlu~
Ben kimim? hayatımın ve zamanımın neresindeyim? nasıl olmak istiyorum? ne yapmak istiyorum? yanımda kimler olsun istiyorum ama yanımda kimler olacak? kendimi destekleyebilecek miyim? kendimi aşabilecek miyim? hepsini cebime koyup bütün soruların başına kendimi ne zaman sevmeye başlayacağım? özel olduğumu ne zaman fark edeceğim? gücümün farkına ne zaman varacağım? alışkanlıklarımdan vaz mı geçmeliyim yoksa alışkanlıklarımı doğru kullanmayı mı öğrenmeliyim? elalem ne der örgütünü hayatımdan nasıl çıkarmalıyım? kalıplaşmış ve üzerime çöküyormuş gibi gözüken ama aslında aşması çok kolay durumlardan nasıl kurtulabilirim? peki ben kendimde en çok neyi sevmeliyim? ne kadar çok soru sordum kendime değil mi? aslında kendime sorduğum soruların dörtte biri bile değil ama kendimi aşmamı sağlayan çok özel soruların sadece bir kısmı…
Kendimizi kandıra kandıra yaşıyoruz bu hayatı,
Güzel diye, sevgiyle diye,
Yalanlarımızın içinde boğuluyoruz
Farkında değiliz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!