Oya Erzurumlu Şiirleri - Şair Oya Erzurumlu

Özledim sadece,
Kardeş candır yazılarının
Gerisinde bıraktım seni
Yoksun,
Bir avuç toprağa anlatıyorum kendimi
Bil diye, belki duyarsın,

Gün yavaş yavaş bırakıyor yerini geceye
Hava gri, alabildiğine soğuk bu gün
Yüzümde yarım, alaylı bir gülümseme
Soğuktan kurumuş ellerime bakıyorum
Yaşlanmış biraz sanki,
İçimi içime çekiyorum derin derin

Karanlıkta kaybolmam ben ve korkmam yalnızlıktan. Ben yolumu aydınlatacak ışığı bulacak kadar güçlüğüm.

Ben kimseden uzaklaşmadım, herkes kendilerindeki yerimi belirledi, onlar kendi aralarında konuştular benim duymadığımı zannederek ben de sustum. Şimdi kemdimce yaşıyorum hayatı ve bana sunulanı....
~oya erzurumlu~

Karanlığa doğru süzülüyorum yavaş yavaş.
Sessizliğimin içinde,
Öfkemi de alıp yanıma çekiliyorum kendi içime.
Yalın ayak yürüyorum,
Dikenlerin üzerinde kan revan içinde.
Canım, acısını bile hissetmiyor yaralarımın

ne yaralar sardı bu yürek
ne izler kaldı unutulmayan
ne hikayeler yazıldı kalemsiz
zaman hızla geçti alkışlar eşliğinde
nasılsın diye soran olmadı hiç
yorgunum diyemedim bu yüzden

Cesaretini topla, önündeki tek engel kendinsin.

Zorlu bir yol bizimkisi, eee öyleyse zamana mı bırakmalı her şeyi? Kestirip atmalı mı? Nedir zaman geçmiş mi? Gelecek mi? An mı? Yarın mı? Neden bazen her şeyi zamanın akışına bırakmalıyız? Nedir zaman? Akrep, yelkovan, saniye yarışa girse her seferinde saniye kazanıyor o zaman yaşadıklarımızı nasıl zamana bırakabiliriz ki saniye varken? İnsanın hayatınsa sonsuza kadar o an da kalmak istemesi de var, zaman izin vermez ki sonsuz kalıcılığa anı olur ve gün gelir o anılar da kaybolur gider. Zamanı umursamadan yaşayan insanlara hayranım onlar asla geriye dönüp bakmıyorlar onların tek derdi saniyelerle, galiba o yüzden hep kazanıyorlar.

Neden bir türlü kendimiz için yaşayamıyoruz? neden etrafımızdaki insanların ne düşündüğü bizim kararlarımızın önüne geçiyor? Neden iyi bir şeyler yaptığımıza inandığımızda hiç kimseden destek görmezken, başardığımızda “biz sana hayranız aferin seni destekliyorduk zaten” diyen insanlarla çevriliyiz? Biz mi çok safız yoksa onlar mı çok zeki? Yalandan eşek olmak buna uyuyor mu? Acaba etrafımızdaki insanların bizim bütün enerjimizi tüketmesini, öz güvenimizi yerle bir etmesini, aldığımız kararlara ve tercihlerimize karşı yaptıkları saygısızlıkları sindirmeyi ne zaman bırakacağız? Neden bu insanlar koca burunlarıyla bizim hayatımızın içinde? Başarısızlığınızla dalga geçenlerin aslında kendi hayatlarında hiçbir şeyi başaramadıklarını bu yüzden bizim başarılarımızı hazmedemediklerini ne zaman anlayacağız? Kendine bir bak, sen her şeyin en iyisini hak ediyorsun başarmak için kendinden başka hiç kimseye ihtiyacın yok çünkü, senin en büyük ihtiyacın hedefine ulaşabileceğine inanmak. İnanmaktan asla vazgeçme….Lütfen iyi ol….

Aramayı bıraktım, beklemeyi bıraktım,duygularımı bir kenara aldım. Algılarımı ve gözlerimi kapattım, dünü hatırlamıyorum, bu günüm hayal kırıklığı, yarın artık umurumda değil. Bütün kapılarımı kilitledim. Kendimi sessize alıyorum ve zamana bırakıyorum her şeyi
~oya erzurumlu~