Çocukken yaşadıklarım, hangi çocuk yüreğimin günahıydı ki? Peki ya büyürken? Kaç günahın bedelini ödedim ben. Daha kaç tanesini ödeyeceğim. Cehenneme atın çocukluğumu ne günahkarmış yüreğim. Herkes iyi, bir ben kötüymüşüm, herkes gül bir ben diken mişim, herkes doğru bir ben yanlış mışım ya.... Girin hepiniz cennete.... Bir tek beni atın Cehenneme.....Ama bir gün gelir........
~oya erzurumlu~
Gece' yi dinliyorum yine
Elimde sigaram yanım da çayım
Sessiz ve soğuk gece yine
Ve yine soğuk şehrin ışıkları
Aydınlatıyor gece' yi
Ay' a nispet yapar gibi
Günaydın bu gün canınız ne istiyorsa onu yapın... sevmek mi istiyorsunuz sevin gitsin, unutmak mı istiyorsunuz unutun gitsin, bitirmek mi istiyorsunuz bitirin gitsin, bir bardak çay mı ısırtır bu soğuk havada içinizi için gitsin, günü dolu dolu yaşamak mı istiyorsunuz yaşayın gitsin
Gün önce yüreğinize aysın
~oya erzurumlu~
Hangimiz yorgun düşmedi ki susmaktan?
Hangimiz bırakmadı ki geceye sessiz çığlıklarını?
Hangimiz okuduğu şiir' de kendini bulmadı ki?
Hangimiz dinlediği türküye göz yaşlarını bırakmadı ki?
Hangimiz sessizliğin için de kaybolmadı ki?
Geceye anlattık sessiz sedasız,
Hava bu gün hava atıyor bize sanki, yarısı açık yarısı kapalı, küçük bir bulutla yağmuru üzerimize boşaltıp kaçmalar falan, bulutlar ayrı bir dalga dümen bize karşı. Bir karar ver ya yağ sular seller gitsin ya da aç güneşle bakışalım.
Saklıyorum bütün hayal kırıklıklarımı,
Beklentisiz yaşattıklarımı hediye ediyorum.
Emir buyurulanlara eyvallahlar sığdırıp,
Aciz bedenimin yorgunluğunu,
Teraziye koyup tartmıyorum.
Haysiyetsiz konuşmaları,
Yüreğe dokunan yağmur tanem
Aşk-ı alemimin sev muhabbetine
Yazdığım adın Hüzn-ü Baranım...
Sevmelerime sarıp sarmaladığım gönlün,
Hırçın bir mevce durulmayı bekleyen
Sen ki bir derya kendi içinde kayıp
Ve bazen bütün sebepler saçmalıktan ibarettir...
Saflığı ve masumiyeti özlüyorum. Camdan dışarı baktığımda, gördüğüm tek şey, insanların birbirine dayattığı kaosun rahatsız edici hissiyle perde bile açmıyorum artık. Eski keyfimizde yok sanki. İnsanlar bir var, bir yok, herkes işine geldiği gibi tek başına yaşıyor hayatı. Kimsenin kimseden haberi yok. Aramasan arayanın, sormasan soranın yok artık. Ortalıkta dolaşan en tehlikeli virüs, insani değerlerimizi yedi bitirdi. Sosyal medyanın laçkalaşmış ilişkileri gerçek sevgiyi, gerçek güzelliği, gerçek dostlukları yerle bir etti. İçimize çekildik bizlerde. Yozlaşmamak, o aptalca kurulan ilişkilerin ve bahanelerin arkasına saklanılan aldatmaları, ağzı bozuk terbiyesizleri, ahlaksızca atılan ve karşılıksız bırakılmayan mesajları, yorumları görmemek için. Vefasız insanlar egolarını tatmin etmek uğruna kendilerine bir isim takıp yayıncılığa girişmiş lakin BAŞARISIZSINIZ üzgünüm ve şiirleri bilmedikleri edebiyatı "mış" gibi kullanır oldu artık. Şiirler bile samimiyetten uzak, mide bulandırıcı ve KOPYACISINIZ. DERVİŞ kelamı şiirler yazılar hayatınızda olmayanın, etkilendiğiniz adamı ya da kadını çekmek uğruna aptalca çabalarınızdan ibaret. Bari bunları kullanmayınve gerçekçi olun biraz, çünkü yaşam tarzınız o değil. Kadınlar erkekleri utanmadan özel mesajlara boğarken, erkekler de bunun hazzını salakça kendilerine yontuyor. Aslında dışarda bunların yüzüne kimse bakmıyor da buralarda kendilerini tatmindeler tek olay bundan ibaret. Yayınlarda ahkam kesenleri aslında dışarda tek bir Allahın ulu dinlemiyor o yüzden bu yayınlarda herkes ben biliyorumcu olmuş. Kimisi de keşfedilme hayaliyle yaşıyor. Yani biz artık, dışarıyı unuttuk. Dışarıda bile elimizde telefon, neredeyiz, ne yapıyoruz, ne yiyor, ne içiyoruzun havasını atıyoruz. Aslında gerçek, borcun dibine batmış zenginliğin fragmanını yaşamaya çalışıyoruz. İnsan davranışları çöplük, konuşmaları ise o çöplükten yayılan kokudan ibaret. Evden başka özgürlük alanımız ve huzur bulcağımız tek bir yer kalmadı artık. Aman içim şişti yemin ederim...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!