Oya Erzurumlu Şiirleri - Şair Oya Erzurumlu

Biri ben de, yanımdaki yat komşum
Aynı mezarlıkta yatıyoruz yamacıma gelmiş
Muhabbetimiz aşk.
Belli ki o da bu aleme saklamış aşk ile muhabbeti
Ben gibi
Buyurun bekleriz diyeceğim de

Kör kütük bir sarhoşluk vuran akla.
Ziyan olmuş bütün satır arası sesssizlikler ve dans ediyor kalem, acının dibine vura vura. Gece dem olmuş ay ışığının altında
Sakince akıyor yaşlar bir kağıt parçasına. Kadın kalemi elinden bırakıp, kalkıp masasından, başını yastığa koyup iki büklüm kalıyor sessiliğin içinde. Yazacak bir şey kalmamış gibi. Gecenin merhabasından, gündüzün hoşçakalına dönüyor her şey.
~oya erzurumlu~

Korkuyorum artık seni seviyorum demekten
Korkuyorum özledim demekten
Dinlediğim şarkılarda sen
Okuduğum şiirler de sen
Yüreğim de sen
Denk değiliz diyerek gönderdiğin yerde

Oyunların ustası beni de çektin ya masana ne diyeyim sen istedin. Gözlerimin gözlerine son dokunuşuydu o akşam. Son kozunu yatırdın o çok sevdiğin yeşil masaya. Sen keyifle kazanmanın sevincini yaşarken, ben elimdeki kartları masaya bırakıp usulca kalkarken yerimden, dudağım da yarım bir gülümseme ile gecenin kazananı ben, kaybedeni sen. Arkamı dönüp giderken, benim masaya bıraktığım kartları gördüğün de yüzünde kalan o son şaşkın bakış, kendi oyununun için de oyuna gelen kumarbaz.
~oya erzurumlu~

Yüreğimde ki yerini yazardım da
Yüreğim kalemime,
Kalemim kelimelere
Küs bu aralar

Yalnızlığımın içinde öyle hissiz ki her şey içim dışıma, dışım içime küsmüş. Sevgisiz liğin ve değersizliğin içinde anlamını yitimeye başlamış her şey gitmeli mi kalmalı mı bahane aramak istersen her şeyi kullan gitsin dudaktan dökülen adın bile farklı o kadar özelsin işte....
~oya erzurumlu~

Dipsiz bir kuyunun içine giriyorum, etrafını kalın duvarlarla çevrelediğim. Ne ulaşılması ne de yaklaşması mümkün. Boşuna elini uzatma, insan duygularının sahteliğinden ve alışagelmiş ezber cümlelerden uzak arınıyorum her şeyden ve herkesten. Kendilerini inandırdıkları yalan duygularıyla başbaşa bırakıyorum. Yalandan kurulan bütün o sen şöylesin, sen böylesinlerin inandırıcılığını yitirdiğini kim ne zaman görür bilmem ama ben göreli çok oldu. Hiç bir şey ifade etmiyor ben de çünkü ben beni zaten biliyorum hiç kimsenin beni bana anlatmasına ihtiyacım olmadı hiç dedim ya ezber cümleler. Her dilde sen iyi bir insansın sen şusun sen busun eee ben de biliyorum bunu duymaya ihtiyacım olan şey bu değildi ki. Geçin bu saçmalıkları. Bana gerçekten ne hissettiğinle gel desem gelemezsin. Bu yüzden seviyorum dipsiz kuyumu sahteliklerden uzaklaştığım, tek yer. Arkadaş dost sevgili hepsi kendi içinde sahte...Kimi insan seviyor ya da aşık, kimi insan bu duyguyu hiç yaşamamış ya da karşılık bulamamış kim kimde ne kadar, koca bir belirsizlik. Çok değer verdiğine inandığınız insanlar, bir bakıyorsunuz size verdiği değeri başkalarına satmış değer içinde değersizleştirmiş sizi eee ne oldu kuyruğuna basınca ya da istediğin şey olmayınca değersizleşiyorsan, anlamını yitiryorsa her şey o zaman o değere hiç sahip olmamışsın demektir. Hayırlı olsun ya da geçmiş olsun mu demeli. Aşk ve sevgi insanın insana hissettirdiği en büyük yalan bunu da gidince anlıyorsun...
~oya erzurumlu~

Mesele ben olmak değil azizim, mesele benlikten çıkıp yokluğa ulaşmakta. Varlıktan vazgeçip yokluğa nasıl ulaşır insan bu kadar açlığın içinde? Tutacağım kaç günlük Oruç beni yokluğa ulaştırır?
~oya erzurumlu~

Uzun yolların müdavimi değil miyiz hepimiz? Neden kendimizi yürüdüğümüz yol da bu kadar yalnız hissediyoruz? Neden bu kadar, kırıp, incitip, yıkıp, yok ediyoruz birbirimizi ve yüreklerimizde taşıdığımız o güzel sevgiyi? Nihayetin de yolun sonu bir avuç toprak ve üzerine kurulmuş gösterişli, beyaz mermerden yapılan boyumuz kadar bir mezar değil mi?
~oya erzurumlu~

İnsan saçmalıklarının ağırlığı üzerimde,
insan insanın nankörü ya kırık dökük işte...
İnancını yitirmiş sevdalar lüks valizlerde,
Buluşmayı arzulayan tenler özleminde.
Kalmak isteği yok yüreklerin yüreklerde
Arabesk yaşamların mutsuzluğunda,