Oya Erzurumlu Şiirleri - Şair Oya Erzurumlu

Bir gün veda edebilirim
Haber vermeden sessizce gidebilirim,
Arkama bakmadan ve sadece….

Nasıl da yorgundu yüreği, uzun bir yürüyüşün sonunda kendi gerçeğine dönmüştü kadın sığınağına dayadı sırtını, yeniden daldı düşüncelere etrafı insan dolu olsa da aklı, ruhu, kalbi biliyordu sadece onu. Ruhani replikler kendini tekrar ediyor, aklını karıştıran kelimelerden uzak duruyordu söylemler teselli değil, dırdırdı sadece ama ya kalbi? kalbi öylesine güzeldi ki sadece azıcık yorgundu, dinlenmeye ihtiyacı vardı, gücünü toplamalıydı çünkü biliyordu kadın yorgunluğu hiç geçmeyecekti kendini akıntıya bırakıp öyle yaşasaydı keşke hayal değildi olabilirdi aslında çünkü bu onun hikayesiydi.

Bir masal içindeyiz sonunu bilmediğimiz. Sen beni okuyorsun, ben seni birimizin adı fındık beyinli, birimizin adı mavi uçsuz bucaksız hani şu okyanusa rengini veren. Her anımız sırların mucizesinin için de birer sır. Yormadan yorulmadan yaşatıyoruz huzuru ve mutluluğu.
Bazen kahkahaları katıyoruz, bazen hüznü ama yaşıyoruz keyfiyle.
Biri fındık beyinli biri mavi
kendi iç dünyalarının derinliğini henüz keşfetmemiş, bir masalın için de iki sır.
~oya erzurumlu~

Geceye dem yine gönül
Tam ortası ateş
Çırpınışların nafile
Bırak aksın sicim sicim yaşın
Karışsın zifire
Bak zaman sadece

Toprak bir yol da yürüyorum, yanımda bana eşlik eden gölgem. Ayaklarımın ezdiği, minik taş ve toprağın ince çıtırtılı sesi, etrafın ölüm sessizliği içinde, kulaklarıma doluyor. Hava soğuk, griye dönmüş, yapraklarını dökmüş çırılçıplak ağaçların arasında yürüyorum. Sırtımda bir çanta yavaşça yol alıyorum. Aklıma geliyor birden eski kalabalıklar, o zamanlar keyifliydi dolu dolu kahkahalar sarardı her yeri. Sonra birden büyüdüm, yaşadığım onca şeyin ağırlığı çöktü yüreğime. Sahteleşti bütün cümleler, sevgiler, ilgiler benim olduğunu zannetiğim hiç bir şeyin, benim olmadığını anladığım da acıdı en çok yüreğim. Uzaklaştım önce kimseye hissettirmeden, sonra yavaş yavaş elimi eteğimi çektim herkesten, her şeyden koca bir yük oldum kendi içimde. Yalnızlığı sevdim sonra, en çok da yalnızlığı. Sonra bir gölgem olduğunu farkettim. Baktım ki bir tek o varmış yanımda, adım adım takipte beni, sonra gölgeme dönüp gülümsedim, artık biz olmanın sırası gelmişti ikimiz de anladık. Biz oldukça birbirimizi fark ettik, fark ettikçe içimize dolduk. Birimiz toprak olduk, birimiz kökü en kuvvetli ağaç. Toprak kuruydu, ağaç yapraksız. Biri yağmuru bekliyordu, diğeri yeniden yapraklarına kavuşmayı. Yağmur yağdı ikimizin de umudunu yitirdiği bir anda. Yağan yağmur toprağı ıslattı, ıslanan toprak, neredeyse kurumuş ağacın köklerini beslemeye başladı. Yavaş yavaş yeşillenecekti ağaç, yeşerdikçe toprakla bütün olacağı günün gelmesini bekliyordu. Gölgem ve ben birimiz topraktık birimiz köklü bir ağaç, ağaç topraksız toprak ağaçsız olmaz ya işte, bu da başka bir sevda masalı güzel yazılmayı ve mutlu bir sonu hakeden....
~oya erzurumlu~

Herkesin dünyası bir başka dönüyor kendinde, benim dünyam ister dönsün ister dursun umurumda bile değil artık. Çölde küçücük bir kum tanesiyim ben. Yüreğim ağır, canımın acısı benim, yük olmadım kimsenin yüreğine ne sevgimle, ne de acılarımla benim bütün yüküm kendime ağırdı, sessizliğime sakladım beni, bendeki her şeyi yine ben de kalsın....

Seni gözlerimin yağmurlarında yıkadım, tertemiz oldun, benden tek bir iz kalmadı sen de. Şimdi defol git yüreğimden.

Bir de aşk vardı bir yerler de
Bulamadım, sustum öylece...
Susmak gerekiyormuş
Hiç bir şey yaşamadan.
Akıp gitmeliymiş zaman
Ve sadece dinlediğin

Bir yol hikayesi

elin de valizi son otobüsü bekliyordu, otogar veda'laşanlarla doluydu, kimi asker uğurluyordu, belki son görüşümdür diye sımsıkı sarılıyordu anası, eli kınalı yavrusuna, omuzunda özenle işlediği kırmızı ay yıldızlı örtüsünü de düzelterek. Kimisi eşini, kimisi sevgilisini uğurluyordu hepsinin yüzünde buruk bir gülümsemeydi ayrılık. Tek başına sırtını duvar' a yaslamış veda'sız bekliyordu etrafını izleyerek. Hangisi zordu? Birileriyle sarılıp vedalaşmak mı? Yoksa veda'sız otobüse binip gitmek mi? Bilemedi. İşte, otobüs geldi sıra buluşanlara gelmişti artık otobüsten inen bir çok insan kavuşmuştu sağ salim, ne mutlu bir gülümsemeydi dudaklarındaki. Valizini verdi görevliye sessizce oturdu koltuğuna, bir süre sonra Otobüs hareket etti çok da dolmamıştı "böylesi daha iyi" diye geçirdi içinden. Kafasını cam' a dayadı kulağında güzel bir müzik yol aldı meçhule... Yol almak yol da kalmaktan iyi idi onun için.....

Bir yol vardı
sadece benden bana çıkan.
Yüreğimin işgaliydi gelişin.
Biliyordum,
Seni sevmek
En tehlikelisiydi ihtimallerin