Gece bu gün ışıl ışıl ama “ soğuk be kardeşim ben sevmiyorum soğuğu” derken sokaklarda ayakları çıplak, üşüyen, bir köşeye büzüşmüş, adı varlığı bilinmeyen evsiz insanlar geldi aklıma, sonra utandım aklımdan geçenlerden, utandım kendimden.
Hayata sımsıkı sarılmadım, hiç kimseye vazgeçemeyecek kadar bağlanmadım, kararlarımı asla sorgulatmadım, yaşadıklarımdan öğrendiklerim bu gün ki benim,sınırımı zorlayan insanlar duvara tosladılar hep çünkü sınırı kaldırıp duvarı çoktan örmüştüm, hiç kimseyi aldatmadım, herkes bilmesi gerektiği kadar bildi beni, kimsenin canı hayatı olmadım hiç kimsenin hayatında özel biri olmaya çalışmadım. Haddimi aşmadım hiç, hayatıma ve bana karşı hadlerini aşmalarına da izin vermedim. Çünkü bu benim kendisine saygısını ve sevgisini asla yitirmeyen kadın.
önce bütün soruları kendime sordum, dürüstçe cevaplamaya başladım, suçlu aramak yerine suçu kendimde aradım soruları sorup cevaplarını verdikçe bana açılmış kapıları nasıl kendi elimle kapattığımı fark ettim. zaman, mekan, hayat şartları vs. değil hepsi bahaneydi bence. Çok mu geç kaldım? hayır tabi ki. Hayatta ne yaşadıysam, ne karar verdiysem hiç pişman olmadım iyi ki doğru kararlarımla birlikte yanlış kararlar da vermişim. O yaşadıklarım ve o kararlarım sayesinde bu gün ki benim. Asla “artık çok geç” demedim, çünkü geç diye bir şey yok geçmiş var ve hepsi geçti yaşadıklarımdan öğrendiğim şeyleri yanıma aldım, yoluma emin ve kararlı adımlarla devam ediyorum. Bazen suyun kendi kendine akmasına izin veriyorum, bazen suyun yolunu ve akış hızını değiştiriyorum. Yaptıklarım doğru mu? ben inatçı biraz dik kafalı biraz burnunun dikini ve tepesinin tasını seven bir insanım, sanırım bunların da etkisiyle doğru yapmışım diyeceğim. cesaretli olmanızı öneririm, cesaret iyi bir şey….
asıl zaman geçirmen gereken insanları kenarda bekletip harcadığın zamanı hak etmeyen insanlar için neden zaman harcıyorsun? bana bir anlat ama Allah rızası ya da onun hatırı bunun hatırı geç bunları, ezber ya da arkasına saklanılan cevaplar. bana bunu öyle anlatın ki anlayayım ve ikna olayım. çünkü ben anlamıyorum, mantıklı da gelmiyor zaman bu kadar kıymetli iken kenarda beklettiğin insanlar sonsuza dek yaşayacakmış gibi neden bekletiyorsun?
geceye düşecek not sessizliğin içinde kaybolur yine, gece baş başa kalır o itiraf edilemeyen iç hesaplaşmalarıyla. Notlar gizler kendini taki biri çıkıp onları bulana kadar. Sorgulanamayan her şeyin sorgulanabilir olmasının farkına vardığında insan o zaman gerçekten yaşamaya başlayacak sanırım. O zaman ne geceye not düşecek ne de iç hesaplaşmaları kalacak. Bütün doğrular mutlu etmese de içinde ruhani bir temizliğin rahatlığı olacak. Belki insan o zaman insanlığını yaşayacak. Bütün tabular yıkılacak, huzur kalbe döndüğünde ruh mutlulukla kafesini terk edip özgür kalacak.
her hikayenin bir sonu, her sonun bir başlangıcı vardır diye bilsek de, bütün o hikayelerin kaderini belirleyen tek kişi yazarın ta kendisidir. mutlu sonla biten hikayeler yaşamanız dileği ile…
kız çocuklarını da erkek çocuklarını da vicdanlı, merhametli, bencillikten uzak yetiştirmek lazım ki mutlu olabilsinler. Aileler çocuklarını tablet, bilgisayar ve telefonla büyütmeye devam ederlerse kan gövdeyi götürür eve hapsedilmiş, robotlaşmış, el becerisi olmayan, iletişim becerisi olmayan, ruhsuz, merhametsiz, acımasız, bencil, vicdansız, korkunç mutsuz bir nesil geliyor.Şu kalıplaşmış cinsiyet ayırımını bir kenara bırakıp faturayı biz anne babalara kesmeli. İçimizdeki bütün kötülüğü çocuklarımıza ellerimizle verdik….
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!