Ötesi Hasret, Bersi Ben

Nilüferler, papatyalar, güller...

Çiçek değildir yalnız;

kaderin sıcak parmağıdır
yüzümde.

Bir çizgi çekilmiş ömrüme;

ötesi hasret,

berisi ben.

Ağaçlar sustu sanırlar.

Bilmezler;

çiçeklerin de geceleri
Allah'a ağlayan
bir dili vardır.

Kandilde yanan alevin

Onunda sevdiği vardır.

kalbimin kapısında

Anahtarın sesi,

içimde kırılan
bir ömrün yankısı.

Ben sustum.

Çünkü insan,

en büyük çığlığı
kendi içine gömdüğünde
büyür.

Sen...

Mesafe değilsin bana.

Varıp da ulaşamadığım
bir hakikat gibi
içimde duran.

Her gece ismini
duvarın alnına yazıyorum.

Sabah olunca

taş yerinde duruyor;

ben eksiliyorum.

İki yarım kader...

Aynı hükmün
iki ayrı sessizliği.

Sevmek;

ateşi avuçlayıp
yanmayı
itirazsız kabul etmektir.

Düşmek değil;

her düşüşte
ayağa kaldıracak
gizli bir emri aramaktır.

Ey kalbim,

hangi yara
rahmete açılmadan
kapanır?

Hangi insan,

kendi gecesinden geçmeden
sabahı tanır?

İçimde büyüyen sensin.

Adını söyleyemediğim
derin bir sır.

Küllerimin altında
sönmeyi reddeden
esrarlı bir kor.

Gözlerin...

Göğe bırakılmış
iki yıldız değil.

Ezelden beri
alnıma vurulmuş
iki ilâhî mühür.

Ben,

o mühürlerin gölgesinde
hesabını bekleyen
bir mahkûmum.

Ne seni çağırabiliyorum,

ne senden vazgeçebiliyorum.

Beklemek...

Belki de kaderin
sabır diye okuduğu
en uzun duadır.

Ve bilirim:

Aşk,

ya insanı
kendi nefsinden geçirip
hakikate açılan
bir kapıdır,

ya da

ömrün son nefesine kadar
omuzda taşınan
görünmez bir çarmıh.

Eğer gideceksen,

git.

Ardında adını bırakma.

Çünkü isimler,

bazı zincirlerden
daha ağırdır.

Ve ben,

her gece

aynı duvara,

aynı çiçeğe,

aynı yazgıya

yeniden çarpıyorum.