Osman Utkan Şiirleri - Şair Osman Utkan

Dervişlik (Yunus’la Hasbihal)

Yunus:
Dervişlik der ki bana
Sen derviş olamazsın
Gel ne deyeyim sana

Aşkın ateşinde ham iken pişen
Bir daha yanmayı dener mi dersin
Hiçlik meclisinde katları aşan
Âşıklara bir söz denir mi dersin

Kabuk bağlar mı ki yürek yarası

Mecnuna kalandan bana da kaldı
Sen geldin geleli cefakâr oldum
Beydim paşa idim kul köle kıldı
Sen geldin geleli hizmetkâr oldum

Çiçek kokuları sende toplanmış

Erenler katında altlar üst olur
Mevki makam bilmem seni bilirim
Kimisi okurken ruhlar mest olur
Müzik makam bilmem seni bilirim

Uluca hocalar çağırır her dem

Bu tenha durakta durup bekledik
Zamana özlemi sabrı ekledik
Biri geçsin diye dilek diledik
Yıllar geçmiş ama gelen olmadı

Gürültüde kayıp kendi tınımız

İlk sevdiğim
Tek sevdiğim
En sevdiğim
Son sevdiğim

Bir sevdiğim

Hayat beraberce artık dokunmaz
İnsanlık çok naçar yalan dünyada
Birbirine gözler bile dokunmaz
Göz değince kaçar yalan dünyada

Binalar yaptılar nice baniler

Dünya tıklım tıklım insan kimsesiz
Her âdem bir âlem yalnız başına
Diller çeşit çeşit lisan kimsesiz
Sona kaldı yüklem yalnız başına

Sevdalar saklanır gelecek için

Hatalar yapıldı, kömür karası
Kaç kere yıkıldık yerin altında
Yakınmış ölümle hayat arası
İhmale darıldık yerin altında

Toprağa gideriz, topraktan geldik

Tek söz yankılanır baki kubbede
Sözün sükûnete erdiği yerde
Bütünün tamamı tek bir habbede
Hikmetin anlamı verdiği yerde

Ateşi kuşatır koyu karanlık