Osman Utkan Şiirleri - Şair Osman Utkan

Yanarım ben dokunursam
Cismin ateş özün ateş
Çare değil sakınırsam
Dilin ateş sözün ateş

Bakışların şuledendir

Büyülü o gözler esir alıyor
Şimdi zindanında çürütür beni
Yardan uzakta an asır oluyor
Firak büyüdükçe eritir beni

Gözümün önünden gitmez ki siman

Aşk ile gözlere iniyor perde
Ateşin üstünde yürüttün beni
Aşk ile düşülür amansız derde
Kalbim paramparça, çürüttün beni

Sevdalık yüzünden işler karışık

Gönülden köşküne alıp da beni
Yârin bahçesinde dolaştır ya Rab
Dipsiz kuyulara atıp da beni
Dilber Züleyha’ya ulaştır ya Rab

Çobanlık yaptırıp Musa misali

Dalgalı saçların ne kadar da güzel
Gönlüme dolanmış çözülemez ki
Karalar belki de bir sanatkâr el
Ama gerçek aşklar çizilemez ki

Yar ile aramda mesafe uzun

Aşk gelince akıl gidiyor baştan
Aşığın davası sorgusuz olur
Ateşe düşünce geçer iş işten
Aşığın infazı yargısız olur

Gülistan diyerek aşka varılır

Canlanır insanlık oku emrinde
Değerlidir ilim arif olana
Meşaledir onlar bütün ömründe
Kılavuzdur alim, arif olana

Çileyle doludur insan hayatı

Gitmek mümkün olsa başka bir yere
Uzak bir zamanı seçmek isterim
İçimde sel gibi çağlıyor dere
Üstünden yürüyüp geçmek isterim

Hayat değişir mi ben değişmeden

Mutlu olur diye Bayram’dı adı
Rahat bir gün yüzü görmedi babam
Bir lokma bir hırka sade yaşadı
Hüznünü Rabbine sormadı babam

Namaz için kalkar her zaman erken

Okunsa uyanır sabah ezanı
Uyurken üstüne doğmadı güneş
Çalışmak çırpınmak onun her anı
Yaratan evini eyledi geniş
Okunsa uyanır sabah ezanı