Osman Baltacı Şiirleri - Şair Osman Baltacı

Hasrete aşina olmuş dillerim
Ben bana gölgeyim kimseler bilmez
Bir közde kavrulan pare ciğerim
Ben bana gölgeyim kimseler bilmez

Yıllar rakamlardan ibaret yığın

Düşünce akşamlar yorgun sulara
Gölgende sızlayan onulmaz yara
Yüzünü çarptığın şu aynalara
Unuttum diyorum unutulmuyor.
****
Harâb olmuş gönül beyhûde ağlar

Süveyda efsûnundan sükût diye melâlim
Hep hasretin bestesi… zûlümdür bu ey zâlim!

Bülbüller, kanarlar da visâlin baharına
Gönlümüz, hiç doymadı bu hicrân pınarına

Şehlâ nazarından şebrenge düşen
İmrenir yıldızlar, hoşnigâhından.
Kendine kızıp da, kendine küsen
Kül olur sözcükler, hoşnigâhından
****
Yıllara mahpusluk, yıllara eşlik

Sürmene kayık tarabya çeketin
Hududu kalmadı bizim kümesin
Dört yüz bin dolar eder memleketin
Hududu kalmadı bizim kümesin.
********
Ne satayım ağam söyle ne satayım

Tanzim bu tanzim siklet bu sikletmiş
Karaborsa fikrimi kim zikretmiş

Kavgada cellat kavgada padişah
Birazcık camiiye girmiyor günah

Pek zül bir velveleyle çatışan milletimin
İnanın hiç tâkati kalmadı hayretimin
Üç soyguncu kaltaba çiğnermiş hakkımızı
Şu takiyye devrinde aldılar aklımızı

Ziyân olan mülkümüz ziyân olan istikbâl

Eslemiyle beklenen yıllar oldu
Kimi hasretinle bahtiyâr oldu
Sandın dağlar taşlar tarumâr oldu
Pinhânıyla gönlünü dağladın sen

İnceden bozulmaz ezberle adın

Hasret ikliminde gördüğün serâb;
Muhabbet bilmeze, gönül ne yapsın…
Kor yangın içinde kalmışsa türâb;
Kadr-ü kıymet bilmeze, kül ne yapsın…

İnsandır mânâsı kendiyle kutlu

Ne bahtiyarım ne dost bağında el
Yüreğimden ayrı bir haldayım ben
Yaşamak kabilim sorgusuz bedel
Aklımdan ayrı bir yerdeyim ben

Hasreti çatlatan sükûtu bildim