Orhan Gülaçar Şiirleri - Şair Orhan Gülaçar

Turkuaz, Türk'ün rengi...
Selçuklu'dan Osmanlı'ya,
Türk mimarisinde vardır izi,
Bereket, huzur, güzellik simgesi,
Süslemelerde parlayan,
Türk mavisi denince akıllarda,

Yalnızlığın bedeni çok geniştir.
Gelip yüreğe oturduğu zaman,
Başka kimseye yer kalmaz.."

Herkes;
kendi içinde yaşıyor
Kendi ruhunda yazıyor
Yaşam kitabını.
Herkes kendi içinde açıyor
Kendi içinde seçiyor

Seviyorum seni
Yüksek dağlara bakar gibi
Hasret _______
Seviyorum seni
Derin bir kuyuda su gibi
Susuz ________

Boş ver kaybettiklerini.
Belki de gerekliydi !
Derslerden biriydi !
Açılır ruhunun kapısı,
Yeniden başlar hayat...
Hadi baştan:

Küçücük parmaklarını salladı!
Minicik gözlerinle baktı.
-Sen dedi efendi ;
Dürüstlük yüzünden başıma neler geldi bilir misin?
İnsanların bana verdiği acılar yüzünden Pinokyo oldum.
Yine de insanlara,

"Kelimelerden daha güçlü çiçek !"
Anlatan çiçek ,
Kavuşturan çiçek ,
Kırmızı GÜL .
Ömürsüz çiçek ,

Herkesin kapısı biraz kendine benzer
Aslı kapıdır ama huyu insana benzer
Yorgun düşer zamanla ağırlaşır
Vücut ölçüleri değişir sığmaz yerine
Her zil sesi varlığın müjdesidir
Bazen ulaşılmaz olur çilingir ister

Sevgi koşulsuz ve içten gelir,
Asıl sevgi sorumluluk bilmektir.
Sevginin ticareti olmaz, her an özeldir,
En büyük hediye mert bir yürektir.

Gençliğini yaşarken usandığın bu hayat,
Yarın geç kaldığın için doyamadığın bir özleme dönüşecek.
Eksilen her yüzde, veda ettiğin her insanda
Ve 'bizim' sandığımız her şeyde;
Kaybolacağı günü bekleyen birer emanet taşıdığımızı anlayacaksın.