Bizim çocukluğumuzda ,
Evlerimizin kapıları kilitlenmezdi .
Kapı önlerinde ikindi çay sofraları ,
Bahçede toplanıp yerdik yaprak sarmaları ...
Her bir komşu teyzemiz,
İkinci annemiz gibiydi .
Okyanusunun kumsalında
bir kum tanesi kalmaya razı olacak kadar
Sevebilir mi insan ? "Sever !"
Bugün yeşeriyorum diye güvenme !
Fazla param var diye övünme .
Yaprak olmak var hepimizin kaderinde .
Ne zaman koparsın dalından bilinmez !
Güçlü görünmek bir fayda etmez .
Beklenmedik sonbahar ,
Hatıralarımda ısıtmalı radyolar ,
Kulaklarını dayayıp ,
Memleket şarkılarını türkülerini arayan
Yüzleri hüzünle haritalaşmış Nenem Dedem Annem Babam...
Yetmemiş sancak topraklarında Türk doğup sürgün yaşadıkları.
Siz biz diyen ötekeleştiren cahillerin susmuyor hiç gevşek ağızları .
Ve ilk defa hiçbir şey sormadan anladım ki
Sebeplerin bile bir hükmü yokmuş! ..
Yaradan söylenmemiş her sözün ötesinde
Bir milletin kaderini değiştirmek istiyorsa
Tek bir Anneye görev vermesi yetermiş .
Bazı seçimler ve kararlar
Öyle istemekle filan olmuyor !
Bugün tenceremiz de ne pişiriyor ?
Genellikle beklentilerimizde olmayan şey değil mi ?
Sağımızdan solumuzdan çekiştirip ,
Bizi değiştirmeye çalışanlara sormak lazım ;
Bazen insanlar ;
Kırmadan ,
Kırılmadan ,
Birbirleriyle koparlar ..
Gözleriyle bakışmadan
Hiçbir şey konuşmadan ,
Bazen bizim olmamışları sever .
Bizim olmamışların hayatına karışır.
Bizim olmamışları cezalandırırız ,
Mutlu, üzgün, tatlı, acı,
Ne varsa çevremize yansıtırız.
Bazı duyguları yakınken ,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!