Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

Güneşin kirpiği geceye perde
Gecemin ışığı gece gözlerin
Biter mi aydınlık gözlerin nerde
Kirpikler eğilmiş ece gözlerin

Bakışın bilir mi ki payesini

Gözlerinde yakamozlar kuruttun
Yıldızları, kucağında uyuttun.
Asırları mühürledin, sessizce
Bakış bakış, gecemsi bir umuttun.

Dilek ağacını yaratandır O
Dilek çeşmesini akıtandır O!
Bütün dualara icabet eden
İhsan sahibidir, lûtfedendir O!

Bembeyaz bir giysi olur sırtında
Tahta bir kutuya kapatılırsın.
Ne yazık ki birkaç kişi sırtında
Ruh çıkmış, boşalmış kap, atılırsın.

Bu ayrılık başka, içim yanıyor!
Kalbim sıkıntıya zor dayanıyor.
Beynimi boşalttım, düşünmüyorum
“Unuttum! ” diyorum, ruhum anıyor.

Kişiliği kuvvetli doğmuyor insan
Kişiliği güçlendiren, güçlü iman!

Ellerimle ördüm, ben bu kozayı
Kelebek olup da kurtulamadım!
İçinde buharla ölmek, nasibim...
Mutluluğa doğru yol bulamadım.

İçimdeki sevgiye bir isimsin sen
Sanatkârı haykıran bir resimsin sen.
Allah’ı arar iken çarpıştığım kul!
Ben yabancı değilim; söyle, kimsin sen?

Senle ben arası mesafe donmuş
Aşk, yeteri kadar sıcak değilmiş.
Araya art arda engeller konmuş
Çaresiz, kadere boyun eğilmiş.

Günler seninle başlar
Seninle sürüklenir, beden...
Neden uyur, insanlar?
Neden ayrılır?
Neden! ? ..