Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

İpek kanatları altın tozuna batmış kelebek
Seni dinliyorum
Sevgilerin kesiştiği yerde
Derin sükûtunda
Debelenerek

Bir kara sevdanın tuzağındayım
Uzatma elini tutamıyorum
Kendi kendimin de uzağındayım
Aşkın zehir zıkkım yutamıyorum

Batarken girdapta çaresiz şaşkın

‘Tekne kazıntısı’ diyorlar bana
‘Davetsiz misafir’, son çocuğum ben.
‘İstemedik seni’, diyorlar bana
Üçüncü çocuğum, son ürünüm ben.

Bir hayal âlemi, yalan anılar…
Tut ki kavuşmuşuz birbirimize...
Günler çabuk geçer, uçan kanılar
Bırakır, çaresiz ellerimize.

Sabahlara kadar içtim doydum sevgiye aşka
Güzelliğinde yok oldum ben eriye eriye
Gözlerinden yudum yudum aldığım haz bambaşka
Kızaran yanaklarınla benziyorsun periye

Neden inkâr ediyorsun sen hiç sevmemiş miydin

Aşılmaz dağları aşıyor aşkım
Şarkım imdat çağrısına dönmüş
Sesim sonuna kadar kısık
Ayaklarım kesik
Bir kâbus
Bir mahpus

Benim senden başka derdim olmadı
Ne sitem ederim ne de kızarım
Senin benden başka dostun kalmadı
Senden değil ben bu kalpten bizarım

Yerleştin gönlümde saraya kasra

Cıvıl cıvıl sesler her yer rengârenk
Sen gelmişsin dünyam değişivermiş
Ruhumda sükûnet müzikte ahenk
Huzurla mutluluk birleşivermiş

Yüreğimde yara yara hasretin

Allah'tan beratı alacaksanız
Sırat-ı Müstakîm yeterli sapın
Nerede ne kadar kalacaksanız
Oraya o kadar yatırım yapın

Onur BİLGE

Asistanla öğrencinin muhabbeti yılan hikâyesine döndü. Derken dersi biten diğer öğretim görevlileri de aşağıya geldi. Onlardan bir bayan ve bir erkek, olayı yukarıdan seyretmiş ya da birilerinden duymuş, gözü yaşlı kızcağızın korunması ve teskin edilmesi gerektiğine karar vermiş olmalılar ki önce Hasan’ın masasına yöneldiler. İkisinin de suratları beş karıştı. Erkek asistan, kaşlarını çatarak:

“Az önce burada yapmış olduğun hareket affedilir gibi değil! Ben otuz dört yaşındayım. Burası okul… Eğitim yuvası… Neden geliyorsunuz buraya? İnsan ilişkilerini bilmedikten sonra iktisat ticaret bilseniz neye yarar! ” diye çıkıştı.