Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

Emeğinin teri, yenine inmiş
Damla damla, kalbe indiğin gibi.
Sevdanın kokusu tenine sinmiş
Yavaş yavaş gönle sindiğin gibi.

Sevgiyi yaratan, yükleyen Sensin!
Onu paylaştıran, dağıtan Sensin!
Kulun, yalnız Seni sevsin istersin
Bu işin içinden çıkılır değil!

İçimde biriyle söyleşiyorsun
Ne güzel anlaşıp, dertleşiyorsun!
‘’Bir hayal! ’’ dediğim anda belirip
Gerçek bedeninle birleşiyorsun.

Sen, yarınlarıma tutulan fener…
Adım adım gelen gölgem, şiirdir.
Yorulur, usanır, sönersen eğer
Yarı yolda kalan, eski şairdir.

Geçmişimde sen varsın, geleceğim yok
Çağırma, olsun varsın, geleceğim yok.

Daima Seninleyim, düşüncemde
İbadette; gündüzümde, gecemde…
Tefekkürde; bahçemde, penceremde…
Sen ne güzel bir Sevgili'sin, Rabb'im! ..

Boş gözler, boş sözler, her şey anlamsız...
Daima konuşan, açık bir ağız...
Güldürür, güldürür, hiç düşündürmez
Isıracak gibi sırıtır, arsız.

Sessizce anlatıyor hislerini, gözlerin
Öyle bir anlatım ki üzerinde sözlerin!
Karanlıktan karanlık, derinden daha derin
Sevgi veriyor, sevgi, dalıp giden gözlerin!

Onur BİLGE

Akşam, eskiden olduğu gibi dama çıktım. Her tarafı uzun uzun seyrettim. Sokak çeşmesi, gün boyu yorulmuş da dinlenmeye geçmiş, canından bezmiş yaşlı bir adam gibi kolu sarkmış duruyordu. Sabahtan beri yalağından taşarak yan arsaya kadar uzanan sularla ıslanan toprak yavaş yavaş kuruyordu. Başındaki ahşap elektrik direğinin sarı ışığının altında, üzerine çiy yağan dut ağacının ona doğru şefkatle eğilen gövdesi, sık ve gümrah dalları, taptaze iri yaprakları pırıl pırıl parlıyor, meltemle hafif hafif sallanıp kıpırdadıkça her yeri ışıldıyordu.

Beton yol, evimizin hizasına kadar gelmiş, o engebeli dar sokak ve yanındaki tek göz odadan ibaret; kararmış, yosun tutmuş kiremitleriyle, yarı beline kadar çamur olmuş, sararmış beyaz badanalı gecekondu, olduğu gibi duruyordu.

Onur BİLGE

Nazan’la Levent, evleneli üç gün olmadan tartışmaya başlamışlar. Gelin, damattan şikâyet etmeye dedeye gelmiş. O günden beri sık sık geliyor, Levent’i ve ailesini kötülüyormuş. Arada Levent de kendini savunmaya geliyormuş. Akşamüstü, o yağmurda çıkageldi. Başladı Defineye dert yanmaya:

“Bunlarda her şeye para var, bize gelince, yok! Benim ailem tanınmış. El âleme mahcup olmamak için her ödemeyi yaptılar. Hemen hemen her eksiğimizi aldılar. Güya onun ailesi de üzerlerine düşeni yapacaktı ama nerde? Aslında bankada, faizde paraları varmış da... Faiz bozmak istememişler de... Bize ne faydası var, ihtiyaçlarımıza harcanmadıktan sonra? ”