Önder Karaçay Şiirleri - Şair Önder Karaçay

Sığırları şişmanlatan otlak
Zayıflatan ise yokluktu

Talihin basamaklarında
Altta olan üsttekine methiye düzerdi

Tenhalaşmanın öteki adımlarını atıyordum,
Vardığım zaman diliminde
Karma iklimler dağılmıştı

Aynı haksızlığa uğramışlığın ikliminde
Kaşlarım çatıktı.

Hem kel, hem de fodul olması
Kerli ferli olduğu anlamına gelmiyordu

İfrattan tefrite kayan zehirli bir canlı türüydü
Kusmuk bir niyeti vardı,
Kamburunu kamaştırıyordu gözlerinizde

Sevginin ipek sargılarına sardım acılarımı,
Rüzgar gibi yön değiştiren aşklar yaşamadım,
Kendi yatağında akıyordu ab-ı hayat
Acılarında hayatın içinde bir tılsımı var.

Küremizin musikisini içinde taşıyanlar,

Mesleksiz bir toplumun,
Üretim adı altında kaynakları yağmalanıyordu.

Tarihi bir çağdaşlaşma çabası sömürülüyor,
Yeni diye sunulan sentetik yabanıllığa,
Kimsenin aldırış ettiği olmuyordu.

Toprağına bir ağaç gibi kök salmalısın
Kök salmaz isen kendi kökünü kurutursun
Bak ağaçların meyvelerine, yapraklarına
Serpilmişsin aslında sen büyüyorsun

Bir dünya düşün, herkes düşünsün

Hiçbir şey düşündüğümüz gibi değil,
Yaşadığımız ve yaşadığınız gibi

Yine üşüyorum
Mevsim çok faşist
İçim çok ince

Nedensiz gölge yoktur, yeter ki insan kendine gölge olmasın

Dağların arkasına batıdan gizlenen güneş, doğurduğu gölgeleri doğudan doğarak yok eder

Tutarsız, güvenilmez ve geçicidir gölgeler

Mutluluk
Bir damla suyun
Suya düştükten sonra
Sıçrayışı kadardır

Acı tapulu bir duygudur

Bir göz var artık yüreğimde
Çıkmaya can atan
Kal diyorum içimde
Ne güzel yaratmış yaradan

Duygusuyla etrafında tur atan