Önder Karaçay Şiirleri - Şair Önder Karaçay

Ömrü ve umudu çalınan her insanın maddi hırsızlıklar ile yaşam hakkı gasp edilenlerin,
Çalanlara ve çaldıranlara kula kul olanlar da,
Yurttaş olmanın onurunu yaşatmak için direnen insanların hakkı var.

Hak yiyenler yaşarken küçülür iken,
Hakkı yenilen milyonlar mücadeleleri ile büyürler.

Hayat bir tiyatro sahnesidir. Sahnenin arkasında olmak dışında
Tiyatroyu çok severim.
Çünkü sahnenin arkasında olanlar;
Önünde olanlara,
Kukla gibi davranırlar.

Yaşam neden bu kadar acımasız ve zor
Aynı zamanda neden bu kadar güzel ve vazgeçilmez?

İnsan neden kendine bu kadar yabancı
Yanlışlarından dönmeyen kötülük adına inatçı

Diş çeker gibi çeker ölüm
İnsanları aramızdan
Ölümle aramızdan çekilenleri
Unuttutur hayatın gailesi
Yeni misafirleri gelirde
Geride kalanları biraz avutur

Sudan geldik
Ateşten geçiyoruz
Hava ile küllerimiz savrulduğunda
Toprağa döneceğiz

Önder Karaçay

Hava Sahası

Yeryüzünde sınırlar delik deşik

Cahit Sıtkı TARANCI diyordu
"Gökyüzünün tapusu yok"

Susmak!

Bir arada yaşamak zorunda olan,
İnsanların asla başamadığı durum.

Oysa susabilseydim,

Kırışmış hatıralarımın gölgelerinin tozunu alıyorum
Umutlarımın izi öyle bir yerleşmiş ki yüzüme
Sessizce seslendiriyor kendini bana
Olgunlaşınca anladım ki
İnsanın isyanları karışıyormuş duruşuna

İçini döktün
Dağıttık iyice
Tam toparlanıyorduk
İçimi döktün/m

Yumurta içten çatlar
Mutluluk insanın içindedir
Her kapı içeriden açılır