Önce insan, Sonra Vatan

Önce insan...

Bunu unutursak
geriye ne kalır
ne vatanın anlamı
ne bayrağın gökteki yeri.

Biz bu topraklarda
birlikte yaşadık yıllarca,
aynı acıya ağladık,
aynı düğünde omuz omuza durduk.

Kimse bana
kardeşimin dilini sorarak
kardeşliğimi ölçmesin.

İnsan
anadilini konuşur,
öğrenir,
çocuğuna öğretir.

Bu bir zenginliktir.

Ama okul başka...

Okulda
hepimizin ortak dili olmalı.

Türkçe...

Çünkü eğitim
ayrı ayrı yollara düşmek değil,
aynı sınıfta
yan yana oturabilmektir.

Bir sınıfta
bir çocuk başka,
öteki başka tarafa çekilirse
biz geleceği değil
ayrılığı büyütürüz.

Ben ayrılık istemiyorum.

Bu ülkenin
tek devletine inanıyorum,
üniter yapısına inanıyorum.

Çünkü vatan
haritada çizilmiş bir çizgi değildir yalnız,
insanın uğruna
canını koyduğu yerdir.

Bayrak
hepimizin üstünde dalgalanıyorsa
kimse kimsenin gölgesine
başka bir bayrak düşürmesin.

Türkçe
bu ülkenin ortak sesidir.

Evinde herkes
anadilini konuşsun,
öğrensin, yaşatsın...

Ben buna düşman değilim.

Ama eğitimde
ortak dil olsun.

Çocuklarımız
aynı kitabı açsın,
aynı dili öğrensin,
aynı ülkenin geleceğine
yan yana baksın.

Çünkü benim derdim
insanların farklı olması değil,

benim derdim
farklılıkların
birbirine düşman edilmesi.

Biz çok gördük
bu toprağın bölünmesini isteyenleri.

Çok gördük
kardeşi kardeşe kırdıranları.

Artık yeter.

Bu vatan
hepimizin.

Ama vatanın
bir adı var,
devletin
bir çatısı var,
ortak bir dili var.

Bunları konuşurken
birbirimizi kaybetmeyelim.

Benim sözüm kısa:

Önce insan.

Sonra millet.

Sonra devlet.

Ama bütün bunların üstünde
vatan var.

Kimse kimsenin
anadilinden korkmasın.

Ama kimse de
bu ülkenin ortak dilini
ortadan kaldırmaya kalkmasın.

Çünkü birlik
aynı olmak değildir.

Aynı bayrağın altında
birbirine sırtını dönmemektir.

Ben bölünmüş bir ülke değil,

farklılıklarıyla
bir arada duran
güçlü bir Türkiye istiyorum.

Sözüm budur.

Ne eksik,
ne fazla.

Önce insan...

Ama sonunda
yine vatan.